Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Κάποια στιγμή απλά σταματάς. Σταματάς να τρέχεις πίσω από ανθρώπους που σε έβαζαν τελευταία στη λίστα τους, σαν να ήσουν επιλογή ανάγκης κι όχι καρδιάς. Δεν το κάνεις με δράματα, ούτε το ανακοινώνεις πουθενά. Απλώς μια μέρα καταλαβαίνεις πως δε θες άλλο να είσαι η δεύτερη σκέψη κανενός.
Και λίγο μετά, χωρίς τυμπανοκρουσίες, εμφανίζεται εκείνος.
Δεν έρχεται με μεγάλα λόγια ή θεατρικές κινήσεις. Μπαίνει στη ζωή σου τόσο φυσικά που ξαφνικά αναρωτιέσαι πώς μπόρεσες και άντεξες τόσο καιρό χωρίς αυτή την ηρεμία.
Γιατί μέχρι τότε είχες μάθει να αγαπάς προσεκτικά. Σχεδόν σαν να περπατούσες σε λεπτό πάγο. Μετρούσες τα λόγια σου. Πρόσεχες να μη δείξεις πόσο πολύ νοιαζόσουν, γιατί αυτό “πνίγει” τους ανθρώπους. Έμαθες να μη ζητάς, γιατί η σιωπή ήταν ασφάλεια.
Είχες συνηθίσει στο λίγο. Το χειρότερο; Είχες αρχίσει να το θεωρείς φυσιολογικό.
Εκείνος δε σου ζητά να μαζευτείς. Δεν αγχώνεται όταν αγαπάς πολύ, δε σε κάνει να νιώθεις πως υπερβάλλεις επειδή αισθάνεσαι έντονα. Απλά σε κοιτάζει και δεν κοιτάζει αλλού.
Κι εκεί, σιγά-σιγά, καταλαβαίνεις τι σημαίνει να είσαι το κέντρο του κόσμου κάποιου. Πως όταν σκέφτεται το αύριο, υπάρχεις ήδη μέσα σε αυτό χωρίς να χρειάζεται να το ζητήσεις. Πως όταν κάτι σε πονάει, δε σου πετάει ένα βιαστικό «θα περάσει» για να κλείσει το θέμα. Μένει. Και σου ζητάει να του μιλάς.
Μαζί του σταματάς να φοβάσαι ν’ αγαπάς πολύ. Του λες «μου λείπεις» και δε νιώθεις πως εκτίθεσαι. Του λες «σε χρειάζομαι» και δεν το ζεις σαν ήττα, όπως σου είχαν μάθει. Γιατί καταλαβαίνεις πως δεν είναι δίπλα σου επειδή σε χρειάζεται. Είναι δίπλα σου επειδή σε διαλέγει. Ξανά και ξανά, χωρίς να το σκέφτεται καν.
Και κάπου εκεί μαθαίνεις κάτι που άργησες πολύ να δεις. Δεν είναι υπερβολή να θέλεις να νιώθεις σημαντική. Δεν είναι πολλά να ζητάς κάποιον που να σε θέλει ολόκληρη, με τα καλά και τα δύσκολά σου. Το μόνο πραγματικό λάθος ήταν πως κάποτε πίστεψες πως έπρεπε να ζητάς λιγότερα, μόνο και μόνο για να μη σε αφήσει κάποιος.
Γιατί τώρα που ήρθε εκείνος, δε χρειάζεται πια να φοβάσαι. Γιατί αυτός δε μένει μαζί σου από συνήθεια, ούτε επειδή σε χρειάζεται. Μένει επειδή σε διαλέγει.
