Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Εγωισμός. Μια λέξη που αντιστοιχεί σε διάφορες μορφές, ανάμεικτες με δεκάδες συναισθήματα που προκαλούνται από την εκάστοτε έκταση που έχει λάβει μέσα μας. Υπάρχουν κλίμακες όπου χαρακτηρίζουν τον εγωισμό που μας κυριεύει. Αρχίζει από «καλός» και καταλήγει στον λεγόμενο «άρρωστο εγωισμό».
Λίγα αποθέματα από τον καλό εγωισμό δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν. Το να σεβόμαστε, να αγαπάμε, να φροντίζουμε τον εαυτό και τις ανάγκες μας, να διεκδικούμε όσα μας ανήκουν σε λογικά πλαίσια πάντα είναι δείγμα ενός υγιή εγωισμού και χαρακτηρίζει άτομο που έχει υψηλή αυτοεκτίμηση.
Αντίθετα, το να μας ενδιαφέρει αποκλειστικά και μόνο ο εαυτός μας, να επιδιώκουμε πάντα να παίρνουμε, αγνοώντας τα συναισθήματα των άλλων, να μη διστάσουμε να ισοπεδώσουμε σχέσεις και φιλίες με σκοπό την ικανοποίηση του «εγώ μας», δείχνει έναν άρρωστο εγωισμό.
Οι άνθρωποι που διακατέχονται από αυτή του τη μορφή, είναι ανασφαλείς, έχουν έντονο το αίσθημα της ζήλιας, της κτητικότητας και του έντονου ανταγωνισμού προκαλώντας προβλήματα στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.
Η ζωή είναι ένα μονοπάτι το οποίο χωρίς ανθρώπους δίπλα μας, να μας αγαπούν και να μας καταλαβαίνουν είναι αδύνατο να το περπατήσουμε ως το τέρμα . Θα νιώσουμε τόση μοναξιά στην πορεία, που κάποιες φορές θα είναι απελπιστική.
Πρέπει λοιπόν να υποχωρούμε, να προσπαθήσουμε να εισχωρήσουμε στα άδυτα της ψυχής των άλλων ανθρώπων και να συμβιβαζόμαστε όπου μπορούμε κι αν η κατάσταση το απαιτεί.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από εμάς. Είναι κρίμα να διαβούμε το μονοπάτι μας μέσα στη μοναξιά διότι ο υπερβολικός εγωισμός εκεί θα μας οδηγήσει: Να πορευτούμε μόνοι παρέα με τη μοναξιά μας.
