Γράφει η Εύα Καρρά
Δεν θέλω να είμαι η συνήθειά σου. Δεν θέλω να είμαι η «εύκολη λύση» σου, αυτή που ξέρεις ότι θα είναι εκεί ό,τι κι αν γίνει.
Θέλω να με θες.
Να με θες από επιλογή, όχι από συνήθεια.
Να με θες γιατί αν λείψω, σου λείπω, όχι γιατί δεν βρήκες κάτι άλλο καλύτερο.
Να μην είμαι το «βολικό», το «σίγουρο», το «εκεί που θα επιστρέψω αν όλα τα άλλα αποτύχουν».
Δεν έχω χώρο για ημίμετρα.
Αν με κρατάς δίπλα σου επειδή έτσι σε βολεύει, φύγε τώρα.
Δεν είμαι το backup σου. Δεν είμαι ο άνθρωπος που κρατάς σε αναμονή μέχρι να δεις αν υπάρχει κάτι καλύτερο.
Δεν θέλω να είμαι το στήριγμά σου, αν εσύ δεν έχεις καμία πρόθεση να γίνεις το δικό μου.
Θέλω να καίγεσαι.
Να τρελαίνεσαι στην ιδέα ότι μπορεί να μην υπάρχω στη ζωή σου. Να ξυπνάς και να με θες δίπλα σου, να κοιμάσαι και να ξέρεις πως αν δεν είμαι εκεί, κάτι λείπει.
Δεν θέλω κάποιον που «μπορεί να ζήσει και χωρίς εμένα».
Θέλω κάποιον που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα.
Ξέρεις ποια είναι η διαφορά;
Αυτός που μπορεί να ζήσει χωρίς εσένα, κάποια στιγμή θα το κάνει.
Θα ξυπνήσει μια μέρα και θα φύγει. Και ίσως να μην το καταλάβεις καν στην αρχή, γιατί οι άνθρωποι δεν φεύγουν πάντα απότομα. Μερικές φορές, φεύγουν σιωπηλά, ενώ είναι ακόμα δίπλα σου.
Κι αυτό πονάει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Γι’ αυτό μη με θες επειδή σου έμαθα πώς είναι να αγαπάς.
Μη με θες επειδή μαζί μου βρήκες μια ασφάλεια που δεν ήξερες πως χρειάζεσαι.
Μη με θες επειδή σου δίνω αυτό που κανείς άλλος δεν σου έδωσε.
Να με θες γιατί δεν μπορείς αλλιώς.
Να με θες γιατί, αν φύγω, θα γκρεμιστεί ο κόσμος σου.
Να με θες γιατί, όταν κλείνεις τα μάτια, το πρώτο που βλέπεις είμαι εγώ.
Γιατί αν δεν είναι έτσι, τότε δεν με θες πραγματικά.
Και αν δεν με θες πραγματικά, δεν με έχεις καθόλου.
