Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξέρεις τι είναι ο έρωτας;
Ένα τρένο που έρχεται με φόρα.
Δεν προειδοποιεί, δεν κόβει ταχύτητα, δεν περιμένει να σκεφτείς αν θα ανέβεις. Έρχεται με τον δικό του ρυθμό και σε βρίσκει απροετοίμαστο, ακριβώς τη στιγμή που νόμιζες πως τα είχες όλα υπό έλεγχο.
Και τότε έχεις δύο επιλογές:
Ή μπαίνεις μέσα και αφήνεσαι στη διαδρομή, ή μένεις να το κοιτάς να απομακρύνεται, προσπαθώντας να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν ήταν για σένα.
Αλλά δεύτερη ευκαιρία δεν θα σου δώσει.
Ο έρωτας δεν είναι από εκείνα τα δρομολόγια που περνάνε κάθε μισή ώρα. Δεν έχει στάσεις, δεν έχει πρόγραμμα, δεν έχει «επόμενο».
Ή σε χτυπάει σαν τρένο ή σε προσπερνάει σαν αδιάφορο δρομολόγιο.
Αν διστάσεις, αν αρχίσεις τα «δεν ξέρω», αν σκεφτείς πολύ, το ‘χασες. Και το χειρότερο; Δεν θα γυρίσει πίσω.
Μην ακούς αυτούς που σου λένε ότι ο έρωτας πάντα βρίσκει τον δρόμο του, ότι «αν είναι να γίνει, θα γίνει».
Όχι.
Ο έρωτας γίνεται μόνο όταν τον τολμάς.
Όταν του ανοίγεις την πόρτα, όταν αφήνεις τον φόβο στην άκρη, όταν δεν περιμένεις εγγυήσεις και ασφάλειες.
Δεν θα σου πω ψέματα. Μπορεί να σε γκρεμίσει.
Να σε κάνει κομμάτια, να σε ρίξει στα γόνατα, να σε πληγώσει.
Αλλά το χειρότερο δεν είναι να πονέσεις.
Το χειρότερο είναι να μη νιώσεις τίποτα.
Να περάσουν τα χρόνια και να καταλάβεις ότι έχασες τη μία στιγμή που μπορούσε να αλλάξει τα πάντα. Ότι έμεινες στην αποβάθρα, βλέποντας το τρένο να χάνεται στη στροφή, γιατί φοβήθηκες να τρέξεις να το προλάβεις.
Μην κάνεις αυτό το λάθος.
Όταν έρθει ο έρωτας, ανέβα.
Κλείσε τα μάτια και ζήσε.
Γιατί ο έρωτας δεν έχει δεύτερες ευκαιρίες. Ή σε χτυπάει σαν τρένο ή σε προσπερνάει σαν αδιάφορο δρομολόγιο.
Και δεν υπάρχει τίποτα πιο σκληρό, από το να σε έχει προσπεράσει.
