Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Σήμερα που λες, ξημέρωσε Κυριακή.
Μια Κυριακή που δεν έχει τη μυρωδιά του κακάο και του φρεσκοψημένου φαγητού. Μια Κυριακή που δεν έχει την ξεγνοιασιά των παιδικών μας χρόνων.
Θυμάσαι;
Τότε που ξυπνούσες χωρίς ξυπνητήρια, χωρίς βάρος, χωρίς άγχος για το αύριο. Το μόνο σου μέλημα ήταν να πεις ένα καλό ψέμα πως «τα μαθήματα τα έχω κάνει από χθες», μπας και σε αφήσουν να χαθείς στα παιδικά της τηλεόρασης. Κι ας είχε η τηλεόραση μόλις 3-4 κανάλια..
Να γελάσεις με τον Σπιρτούλη, να απορήσεις με τον Νιλς και τις χήνες του, να ταυτιστείς με τον Tom (έλα.. κι εσύ κατά βάθος αντιπαθούσες το ποντίκι) και να αναρωτηθείς γιατί οι μεγάλοι τσακώνονται συνέχεια.
Πρώτα για τα πολιτικά, μετά για τα αθλητικά, στο τέλος για το ποιος ξέχασε να βγάλει το ψωμί στο τραπέζι.
Κι όμως, μέσα από τις φωνές και τις διαφωνίες, υπήρχε μια ζεστασιά.
Μια αίσθηση πως είμαστε όλοι εδώ.
Και τότε έλεγες «πόσο χαζοί είναι οι μεγάλοι».
Γιατί δεν ήξερες ακόμα.
Δεν ήξερες πως μια μέρα θα ξυπνήσεις χωρίς τη μυρωδιά του φαγητού, χωρίς τη φασαρία στο σαλόνι, χωρίς την ασφάλεια του μαζί.
Πως θα γίνεις κι εσύ ένας από αυτούς τους μεγάλους που κάποτε κορόιδευες.
Πως θα υπάρξουν Κυριακές χωρίς όλους εκείνους που κάποτε θεωρούσες δεδομένους.
Κυριακές που θα ξεκινούν με ένα βάρος στο στήθος και όχι με την ανεμελιά του «δεν έχω τίποτα να κάνω σήμερα».
Και ξαφνικά, θα σου λείψει το ότι δεν ήξερες.
Θα σου λείψει η εποχή που το να είστε όλοι γύρω από το ίδιο τραπέζι, δεν ήταν πολυτέλεια.
Γι’ αυτό σήμερα, που ξημέρωσε Κυριακή, κάνε κάτι γι’ αυτό.
Βάλε στην άκρη ό,τι σε βαραίνει – έστω και για λίγο.
Κλείσε το κινητό.
Φτιάξε έναν καφέ και μύρισέ τον όπως τότε.
Τηλεφώνησε σε κάποιον που αγαπάς, και πες του το. Χωρίς εγωισμό, χωρίς φίλτρα.
Πήγαινε να βρεις ανθρώπους που κάνουν την Κυριακή να μοιάζει ξανά Κυριακή. Ξέρεις, η Κυριακή, δεν ήταν ποτέ μέρα. Ήταν πάντα συναίσθημα. Είχε πάντα όνομα, μυρωδιές, ήχους, φωνές..
Και αν το τραπέζι έχει λιγότερους, φρόντισε να γεμίσει με περισσότερη αγάπη. Φρόντισε οι άνθρωποί σου να γεμίσουν από την αγάπη, τη φροντίδα και το νοιάξιμό..
Γιατί ξέρεις, οι παιδικές Κυριακές δεν γυρνάνε πίσω.
Αλλά αν έχεις καρδιά, μπορείς πάντα να φτιάξεις καινούργιες.
