Γράφει η Κατερίνα Ανδριανού
Το πιο ηλίθιο λάθος που κάνουν οι άνθρωποι;
Νομίζουν πως ό,τι έχουν, θα το έχουν για πάντα.
Νομίζουν πως ο άλλος θα είναι εκεί επειδή ήταν μέχρι τώρα. Πως η αγάπη δεν φθείρεται, πως ο έρωτας αντέχει στη ρουτίνα, πως η υπομονή είναι ατελείωτη.
Κι έτσι, χαλαρώνουν.
Σταματάνε να προσπαθούν, σταματάνε να διεκδικούν, σταματάνε να θυμούνται γιατί ο άλλος τους διάλεξε εξαρχής.
Ξέρεις πόσο γρήγορα γίνεται αυτό;
Σήμερα λένε «σ’ αγαπάω».
Αύριο λένε «εντάξει, δεν πειράζει αν δεν του δώσω σημασία, με αγαπάει έτσι κι αλλιώς».
Και μεθαύριο ξυπνάνε και ο άλλος δεν είναι πια εκεί.
Γιατί ξέρεις κάτι;
Κανένας δεν αντέχει να είναι το δεδομένο κανενός.
Κανείς δεν αντέχει να δίνει και να παίρνει αδιαφορία. Να φωνάζει «είμαι εδώ» και να παίρνει σιωπή.
Η αγάπη δεν είναι συνδρομή εφ’ όρου ζωής.
Αν δεν την ποτίσεις, ξεραίνεται. Αν δεν τη φροντίσεις, πεθαίνει.
Και όταν πεθάνει, δεν ανασταίνεται.
Γι’ αυτό, όταν ο άλλος είναι ακόμα εκεί, να το βλέπεις.
Να το εκτιμάς.
Να μη νομίζεις πως θα είναι για πάντα.
Γιατί η μέρα που θα το θεωρήσεις σίγουρο, είναι η μέρα που θα αρχίσεις να το χάνεις.
Και το πιο αστείο;
Όταν φύγει, θα το καταλάβεις.
Θα προσπαθήσεις να το σώσεις.
Θα θυμηθείς όλα όσα δεν έκανες.
Αλλά θα είναι αργά.
Γιατί αυτός που κάποτε δεν έφευγε με τίποτα, τώρα δεν θα γυρίσει ούτε να κοιτάξει πίσω.
