Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Όλοι ξέρουν να αγαπούν στα εύκολα.
Στα γέλια, στις νύχτες που περνούν σαν δευτερόλεπτα, στις ώρες που τα βλέμματα μιλούν πιο πολύ από τα στόματα.
Εκεί η αγάπη μοιάζει εύκολη.
Λέγεται με μηνύματα, με τραγούδια, με «μου λείπεις» και «σε σκέφτομαι».
Όμως, η αγάπη δεν είναι τα λόγια.
Η αγάπη είναι η σιωπή.
Η σιωπή που πέφτει όταν τελειώνουν οι κουβέντες και δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πεις, αλλά δεν θες να φύγεις.
Η σιωπή που δεν είναι αμήχανη, που δεν γίνεται τοίχος, που δεν βαραίνει τον αέρα ανάμεσά σας.
Η σιωπή που σου επιτρέπει να είσαι ο εαυτός σου, να μην προσπαθείς να γεμίσεις τα κενά, να μην φοβάσαι τη στιγμή που κανείς δεν έχει κάτι να πει.
Γιατί, ξέρεις, η αγάπη φαίνεται στις σιωπές.
Όταν ξέρεις πως ακόμα και αν δεν ειπωθεί τίποτα, δεν χρειάζεται να ειπωθεί κάτι.
Όταν η παρουσία του άλλου αρκεί, ακόμα κι αν δεν υπάρχουν λόγια να ειπωθούν.
Γιατί αν δεν μπορείς να αντέξεις τη σιωπή μαζί του, δεν είναι αγάπη.
Αν η σιωπή σας φέρνει αμηχανία, αν χρειάζεσαι συνεχώς επιβεβαίωση, αν τα λόγια πρέπει να έρχονται σαν τσιρότα για να καλύψουν τα κενά, τότε μάλλον είσαι απλώς με έναν άνθρωπο που δεν σου αρκεί.
Γιατί όταν αγαπάς δεν ψάχνεις δικαιολογίες, δεν χρειάζεσαι εξηγήσεις, δεν τρομάζεις από τη στιγμή που κανείς από τους δύο δεν μιλάει.
Απλώς μένεις.
Μένεις εκεί, γιατί δεν έχεις ανάγκη να καλύψεις τίποτα.
Μένεις εκεί, γιατί ξέρεις ότι ο άνθρωπός σου σε νιώθει, ακόμα κι όταν δεν λες τίποτα.
Μένεις εκεί, γιατί η αγάπη δεν είναι τα λόγια.
Είναι το πόσο καλά αντέχεις τη σιωπή.
