Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Μια πτήση μακριά.
Τόσο απλά. Τόσο κοντά. Τόσο αδύνατο.
Δεν είναι οι αποστάσεις που μας κράτησαν πίσω. Μην τολμήσεις να το πεις αυτό. Οι αποστάσεις είναι για όσους θέλουν να τις διανύσουν. Εμείς είχαμε κάτι πιο βαρύ. Δισταγμούς, λάθος στιγμές, μισές αποφάσεις.
Και κάπως έτσι, μείναμε εδώ.
Να κοιτάμε το «μαζί» από μακριά, σαν κάτι που θα μπορούσε να είχε υπάρξει, αλλά δεν βρήκε ποτέ το θάρρος να γίνει.
Ξέρεις τι πονάει;
Όχι αυτό που τελείωσε.
Αυτό που δεν άρχισε ποτέ.
Γιατί δεν έχουμε αναμνήσεις να ξεχάσουμε. Δεν έχουμε στιγμές να θάψουμε. Έχουμε μόνο υποθέσεις. «Αν είχαμε…», «αν είχες…», «αν είχα…». Ένα σωρό «αν» που δεν έγιναν ποτέ «είμαστε».
Κι όμως, σε νιώθω ακόμα.
Σαν να πέρασες από τη ζωή μου κανονικά. Σαν να υπήρξες με τρόπο που δεν εξηγείται. Σαν να άφησες σημάδι χωρίς να ακουμπήσεις.
Αυτό είναι το χειρότερο.
Ότι δεν μπορώ να σε κατηγορήσω. Δεν μπορώ να θυμώσω σωστά. Γιατί για να θυμώσεις, πρέπει να έχεις ζήσει. Κι εμείς… δεν ζήσαμε.
Μια πτήση μακριά.
Κι όμως, δεν μπήκαμε ποτέ σε εκείνο το αεροπλάνο.
Όχι γιατί δεν μπορούσαμε.
Γιατί δεν τολμήσαμε.
Και τώρα;
Τώρα απλώς συνεχίζουμε. Με άλλους ανθρώπους, άλλες ζωές, άλλες επιλογές. Αλλά κάπου μέσα μας, υπάρχει εκείνη η διαδρομή που δεν κάναμε ποτέ.
Και θα μείνει εκεί.
Σαν μια πτήση που δεν απογειώθηκε.
Σαν ένα «μας» που δεν ειπώθηκε.
Σαν κάτι που θα μπορούσε να μας είχε αλλάξει… αλλά έμεινε απλώς μια σκέψη.
Μια πτήση μακριά.
Κι όμως, τόσο μακριά από εμάς.
