Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Για να πείσω πως έχω συναισθήματα δεν θα χρειαστεί ποτέ να το γράψω.
Για να πω τι σημαίνει να το ακούς και να το νιώθεις, είναι δική σου η ευθύνη!
Μπορώ να εξηγώ ώρες ολόκληρες τι σημαίνει η λέξη “πάντα” όχι…δεν είναι εκείνα τα χαριτωμένα ζωάκια από την Κίνα.
Είναι εκείνο το “πάντα” που μας κρατά δεκαετίες στο ίδιο έργο θεατές και ηθοποιούς συγχρόνως.
Κανένας δεν ξέρει, δεν αντιλαμβάνεται πόσο εύκολος ρόλος είναι…
Μέχρι να τον αγαπήσεις!
Γιατί ο εύκολος ρόλος δεν έχει απαιτήσεις.
Δεν σου ζητά να ρισκάρεις κάτι,
δεν σε ξεβολεύει από τίποτα, ούτε σου δείχνει τις αποτυχίες σου με το δάκτυλο.
Είναι ρόλος που σε κρατά ασφαλή, σαν φάντασμα μέσα στη σχέση ζωής.
Τέτοιο «πάντα» γίνεται συνήθεια.
Όχι υπόσχεση.
Γίνεται μια σιωπηλή συμφωνία που κάνουμε με τον εαυτό μας:
Να μένουμε λίγο πιο πίσω απ’ όσα ονειρευτήκαμε.
Να κοιτάμε, να καταλαβαίνουμε… αλλά να μην κάνουμε το σπουδαιότερο βήμα.
Να σου πω όμως….
Νιώθουμε.
Δεν εξηγούμε πως γίνεται!
Οι σκέψεις μας δεν έχουν χώρο για χαζές εξηγήσεις.
Δεν θα πω ποτέ: η προχώρα μαζί μου, ή φύγε.
Γιατί να σε πονέσω;
Δεν συναντηθήκαμε στη ζωή για αυτό.
Εμείς συναντηθήκαμε για να ζήσουμε το στοίχημα, του “Τίποτα δεν μπορεί να σπάσει την αγάπη αυτή, ούτε ο θάνατος”!
