Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν θέλω να κάνεις θόρυβο γυρνώντας.
Δεν θέλω καν να μου πεις πως γύρισες.
Δεν χρειάζεται ούτε να μου εξηγήσεις, ούτε να σου εξηγήσω.
Ξέρουμε κι οι δυο.
Πάντα ξέραμε κι οι δυο.
Ξέραμε πως γεννηθήκαμε με εκείνη την κόκκινη κλωστή να μας κρατάει δεμένους.
Τόσο χαλαρή που να νομίζουμε πως μπορούμε να χανόμαστε, τόσο ελεύθερη που να πιστεύουμε πως ελεύθεροι περιπλανιόμαστε, τόσο απόλυτη που κάθε που πάμε λίγο πιο μακριά απ’ όσο αντέχουμε μας γυρνάει πίσω.
Να σε ερωτεύομαι σε διαφορετικούς χρόνους ξανά και ξανά..
Να με κρατάς λίγο πριν χαθώ, ξανά και ξανά.
Και μετά σιωπή.. Και μετά ενοχή.. Σκοτάδι.
Μα πώς μπορείς να ζητάς από τα απόλυτα συναισθήματα να γίνουν χλιαρά;
Πώς μπορείς να ζητάς από τον έρωτα να γίνει εύκολος και εύπεπτος;
Πώς μπορείς να χτίζεις κουτάκια για να βολέψεις μέσα τους κάτι που θα μοιάζει με έρωτα;
Δεν θέλω εξηγήσεις γυρίζοντας, δεν θα στις ζητήσω.
Δεν θέλω τίποτα γυρίζοντας, μόνο εσένα κι εμένα.
Και τις λέξεις μας. Και το μαζί.
Άλλωστε ο έρωτας, είναι απλός για τους ερωτευμένους και περίπλοκος για εκείνους που τον κυνηγάνε.
Κι εμείς, δεν τον κυνηγήσαμε ποτέ..
Εμείς παίξαμε μαζί του χωρίς όρους, χωρίς όρια, χωρίς κανόνες.
Κι έτσι ακριβώς του παραδοθήκαμε.
Εμείς, μαζί.
Απλά.
