Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Υπάρχουν αγκαλιές που στοιχειώνουν μια ζωή.
Δεν είναι όλες ίδιες. Οι περισσότερες περνούν από πάνω σου σαν μια σύντομη παρηγοριά. Ένα άγγιγμα, μια στιγμή οικειότητας, κάτι που ζεσταίνει για λίγο και μετά χάνεται μέσα στην καθημερινότητα.
Υπάρχουν όμως και εκείνες οι αγκαλιές που δεν τελειώνουν όταν απομακρύνονται τα χέρια.
Μένουν.
Μένουν στον τρόπο που θυμάσαι το σώμα εκείνου του ανθρώπου. Στην αίσθηση ότι για λίγα δευτερόλεπτα ο κόσμος είχε σταματήσει. Σαν να υπήρχε μόνο εκείνη η μικρή σιωπή ανάμεσα σε δύο καρδιές που χτυπούσαν στον ίδιο ρυθμό.
Δεν είναι θέμα διάρκειας. Μπορεί να κράτησε λίγο. Μπορεί να ήταν μια αγκαλιά πριν φύγει κάποιος, πριν αλλάξουν όλα, πριν χαθούν οι δρόμοι σας.
Κι όμως, αυτή η στιγμή έχει τη δύναμη να μείνει χαραγμένη μέσα σου περισσότερο από χιλιάδες λέξεις.
Γιατί η αγκαλιά είναι η πιο ειλικρινής μορφή επικοινωνίας. Δεν χρειάζεται εξηγήσεις, δεν προσπαθεί να πείσει. Όταν δύο άνθρωποι αγκαλιάζονται πραγματικά, το σώμα λέει αυτά που καμία φράση δεν μπορεί να αποδώσει με ακρίβεια.
Γι’ αυτό και μερικές αγκαλιές αποκτούν βάρος.
Όταν τις θυμάσαι, δεν θυμάσαι μόνο το άγγιγμα. Θυμάσαι τον άνθρωπο που ήσουν εκείνη τη στιγμή. Τον τρόπο που πίστευες, που ένιωθες, που άφηνες τον εαυτό σου να παραδοθεί χωρίς φόβο.
Και όταν οι δρόμοι χωρίσουν, αυτή η ανάμνηση δεν εξαφανίζεται.
Μπορεί να περάσουν χρόνια. Να γνωρίσεις άλλους ανθρώπους, να δημιουργήσεις νέες στιγμές. Κι όμως, κάπου μέσα σου θα υπάρχει πάντα εκείνη η αγκαλιά που δεν έμοιαζε με καμία άλλη.
Όχι επειδή ήταν τέλεια.
Αλλά επειδή ήταν αληθινή.
Και η αλήθεια έχει έναν παράξενο τρόπο να μένει. Να εμφανίζεται ξαφνικά μέσα σε ένα τραγούδι, σε μια μυρωδιά, σε μια ανάμνηση που επιστρέφει χωρίς προειδοποίηση.
Τότε καταλαβαίνεις ότι ορισμένα αγγίγματα δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν.
Ανήκουν σε ένα κομμάτι του εαυτού σου που δεν έφυγε ποτέ.
Γι’ αυτό υπάρχουν αγκαλιές που στοιχειώνουν μια ζωή.
Όχι γιατί σε κρατούν πίσω.
Αλλά γιατί σου θυμίζουν ότι κάποτε ένιωσες κάτι τόσο δυνατό, που ακόμα και ο χρόνος δεν κατάφερε να το σβήσει.
