Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Και τώρα που δεν ξέρεις τι θες, από εμένα τι ζητάς;
Να μείνω, να φύγω, να περιμένω;
Να αντέξω ή να τα παρατήσω;
Κούρασες. Κουράστηκα.
Ήξεις, αφίξεις, θέλω, δεν θέλω, και να διαλύεις όνειρα και στιγμές έτσι έλαφρά τη καρδία. Να τους δίνεις μια και να μην αφήνεις όρθιο τίποτα.
Γιατί; Γιατί αυτό μπορείς.
Μπορείς τα λίγα. Τα εύκολα. Τα μισά.
Λίγη αγάπη από εδώ, λίγο φλερτ παραπέρα, λίγο έρωτα παρακάτω.
Και στην ουσία τίποτα.
Να μην δίνεις τίποτα από εσένα, να μην αγγίζεται τίποτα πέρα από την επιφάνειά σου.
Μα δεν ξέρω άμα στον είπαν, αλλά ο έρωτας θέλει σημάδια και χάδια και αγγίγματα και πάθος και πόθο και καύλα.
Χωρίς ερωτήσεις. Χωρίς «μένω» και «φεύγω».
Χωρίς αναμονή, χωρίς περίπλοκες αναλύσεις.
Ο έρωτας, έχει μόνο μια ερώτηση και μια απάντηση.
«Θες;»
«Θέλω»
Όλες οι άλλες λέξεις είναι περιττές.
