Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Η γη γυρίζει και ο κόσμος αλλάζει. Κάποιοι φεύγουν και άλλοι μένουν. Εσύ μένεις εκεί αποσβολωμένος να κοιτάς την αλλαγή, δίχως να μπορείς να κουνήσεις καν το μουδιασμένο σου κορμί. Η γη ουρλιάζει και προσπαθεί να σε ξυπνήσει, αλλά μάταια. Εσύ εκεί, να μένεις δίχως μιλιά, δίχως ματιά, δίχως ζωή μέσα σου. Νομίζεις πως θα έρθει να σε σηκώσει και να σε βάλει να περπατήσεις με το ζόρι πάνω στην καταπράσινη γη της.
Σήκω και πάρε μέσα σου όλες τις μυρωδιές της, κοίτα το μπλε του ουρανού και άλλαξε τα μάτια σου από μαύρο σε γαλάζιο. Εκείνη γυρίζει και εσύ μένεις σαν κουμπωμένος πάνω της με όλα τα υπέροχα να περνούν από δίπλα σου.
Άνοιξε τα χέρια σου και πάρε μια μεγάλη αγκαλιά όλα εκείνα που ποθείς. Προσπάθησε έστω να γευτείς τον σπόρο που σου δίνει απλόχερα η ζωή. Φίλησε τα με πάθος, σαν να είναι η τελευταία φορά που τα νιώθεις επάνω στα χείλη σου. Μην περιμένεις να φύγουν για να κλάψεις για όσα δεν πρόλαβες. Είναι εκεί, δίπλα σου και σε περιμένουν, αδημονούν για ένα σου βλέμμα, για μία αγκαλιά, για ένα σου άγγιγμα.
Η γη γυρίζει και σε προκαλεί να γυρίσεις μαζί της. Να πάρεις την αλυσίδα που σε κρατάει καρφωμένο και να τη σπάσεις με όση δύναμη σου έχει απομείνει. Να τρέξεις σαν το λιοντάρι στο βουνό που βλέπει το θήραμά του και ξέρει πως αν δεν το πιάσει τώρα το μετά θα είναι πολύ αργά.
Σπάσε τις αλυσίδες που σε κρατάνε φυλακισμένο και τρέξε όσο πιο δυνατά μπορείς, να φτάσεις όλα τα όνειρα που έκανες παιδί, όλα εκείνα που τότε δεν κρατιόσουν για να τα κατακτήσεις.
Μα είσαι ακόμα εδώ. Μα είσαι ακόμα παιδί και εκείνα εκεί τα όνειρα, που τους υποσχέθηκες ζωή, περιμένουν να πάρουν μορφή, να γίνουν αληθινά και να πάρουν σάρκα και οστά. Σάρκα και οστά με το δικό σου όνομα γραμμένο πάνω τους.
Ανέβα στην πιο ψηλή κορυφή και βάλε την πιο δυνατή σου φωνή, το πιο μεγάλο σου χαμόγελο, την πιο σφιχτή σου αγκαλιά και πάρε μαζί σου όλα εκείνα που άφησες να φύγουν. Όλα εκείνα, που απλά κοιτούσες δίχως να κάνεις τίποτα για να τα πάρεις πίσω.
Δώσε στα όνειρα σου ζωή, χωρίς να περιμένεις την κατάλληλη στιγμή.
Ίσως αύριο το τώρα να έχει φύγει μακριά και να μην γυρίσει ποτέ ξανά.
Η κατάλληλη στιγμή είναι τώρα!
