Γράφει ο Γιώργος Λυμπεράκης
Ο πρώτος έρωτας σε χτυπά με ορμή. Δεν σου χτυπά την πόρτα, δεν ρωτάει αν είσαι έτοιμος. Μπαίνει με φόρα, κάνει χώρο στα μέσα σου και απλώνεται παντού. Γεμίζει τις μέρες σου, τα όνειρά σου, τις φαντασιώσεις σου. Και κάποια στιγμή —συνήθως χωρίς εξήγηση— τελειώνει.
Δεν είναι ότι χάνεις μόνο έναν άνθρωπο. Χάνεις και την πίστη ότι γίνεται να αγαπήσεις έτσι ξανά.
Και κάπου εκεί αρχίζει το λάθος.
Γιατί, στην προσπάθειά σου να ξεχάσεις, αρχίζεις να μοιράζεσαι κομμάτια σου αδιάκριτα.
Όχι για να αγαπήσεις. Αλλά για να αποδείξεις πως δεν ένιωσες και τόσο.
Και κάπως έτσι, γίνεσαι εσύ εκείνος που αποφεύγει. Που πνίγει. Που δεν νιώθει.
Που φοβάται την αρχή γιατί του έμαθαν πως το τέλος πονάει.
Όμως δεν είναι ο πρώτος έρωτας που σου φταίει.
Εσύ φταις, αν τον αφήσεις να γίνει μέτρο σύγκρισης για όλους τους επόμενους.
Εσύ φταις, αν αποφασίσεις πως αφού δεν κράτησε εκείνος, δεν αξίζει να κρατήσει κανένας.
Ο πρώτος έρωτας είναι σταθμός. Όχι κατάρα.
Σε μαθαίνει τι μπορείς να δώσεις και τι δεν πρέπει να ανεχτείς.
Κι αν σε τσάκισε, ακόμα καλύτερα. Γιατί τώρα ξέρεις πώς να φτιάξεις τον εαυτό σου ξανά, αλλιώς.
Το θέμα δεν είναι ποιος έφυγε.
Το θέμα είναι ποιος μένει.
Και κυρίως, αν είσαι εσύ εκείνος που μένει ολόκληρος ή σκορπίζεσαι σε κάθε τι που μοιάζει με “λίγο απ’ τα παλιά”.
Γιατί τελικά, ο έρωτας δεν είναι εκείνος που σε διέλυσε.
Είναι εκείνος που θα σε κάνει να θες να χτιστείς ξανά. Από την αρχή.
