Γράφει ο Κωνσταντίνος Ρούσσος
Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζονται λέξεις.
Στιγμές που όλα όσα θέλω να σου πω είναι εκεί, κλειδωμένα σε μια ανάσα, στην απόσταση που μικραίνει, στη στιγμή που το “εμείς” είναι το μόνο που υπάρχει.
Τα χείλη σου…
Δεν είναι απλώς μια εικόνα, ένα άγγιγμα, μια αίσθηση.
Είναι το μόνο μέρος που θέλω να χαθώ.
Να ξεχάσω τον κόσμο, να ξεχάσω το πριν και το μετά, να μην μετράω τίποτα άλλο εκτός από τη στιγμή που σε αγγίζω. Γιατί εκεί, πάνω σου, όλα σταματούν. Δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει παρελθόν, δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από εμάς.
Κάθε φορά που σε φιλάω, είναι σαν να ξαναβρίσκω ένα κομμάτι μου που δεν ήξερα πως έχασα.
Γιατί τα χείλη σου έχουν τη γεύση όσων δεν είπαμε ποτέ δυνατά.
Έχουν την ένταση όλων των σιωπηλών υποσχέσεων, αυτών που δίνονται με βλέμματα και όχι με λέξεις.
Έχουν την απάντηση σε όλα μου τα ερωτηματικά, σε όλες μου τις ανασφάλειες.
Και όταν απομακρύνεσαι, όταν μένει πίσω μόνο η αίσθηση του φιλιού σου, δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο παρά να σε ψάχνω ξανά.
Να σε διεκδικώ ξανά.
Να σε φιλάω σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από εμάς.
Δεν ξέρω πώς γίνεται, αλλά κάθε φορά που τα χείλη μου βρίσκουν τα δικά σου, κάτι μέσα μου λέει πως εκεί ανήκω.
Εκεί θέλω να χαθώ.
Και αν είναι να μην βρω ποτέ τον δρόμο μου πίσω, δεν πειράζει.
Γιατί, μαζί σου, δεν χρειάζεται να ξέρω πού πηγαίνω.
Αρκεί που είμαι εδώ.
