Γράφει ο Γιώργος Αντωνιάδης
Δεν είναι όμορφο.
Δεν είναι ρομαντικό, δεν είναι παραμύθι, δεν είναι εκείνο το απαλό, γλυκό συναίσθημα που σε νανουρίζει τα βράδια.
Όχι.
Είναι κάτι πολύ πιο σκληρό, κάτι πιο βαθύ, κάτι που ξεσκίζει και ξαναγεννάει το μέσα μου την ίδια στιγμή.
Σε ερωτεύομαι.
Δυο λέξεις που δεν βγαίνουν εύκολα από το στόμα. Που όταν τις λες, νιώθεις τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια σου. Γιατί ο έρωτας δεν είναι απλή επιλογή, είναι μονοπάτι χωρίς γυρισμό.
Σε ερωτεύομαι και αυτό σημαίνει πως δεν θα ξαναείμαι ο ίδιος.
Σημαίνει πως κάθε μου σκέψη, κάθε μου επιθυμία, κάθε μου αντίσταση, σπάει πάνω σου σαν κύμα που δεν μπορεί να σταματήσει να χτυπάει τον βράχο.
Δεν το ελέγχω. Δεν το θέλω πάντα. Αλλά είναι εδώ.
Σε ερωτεύομαι όταν δεν πρέπει.
Σε ερωτεύομαι όταν πονάει.
Σε ερωτεύομαι όταν το λογικότερο θα ήταν να φύγω, να σωθώ, να μείνω ασφαλής.
Αλλά πότε είχε ο έρωτας λογική;
Σε ερωτεύομαι και ξέρω πως η απόσταση ανάμεσα στο πάθος και στην καταστροφή είναι μια λεπτή γραμμή. Ξέρω πως όσο πιο ψηλά με ανεβάζεις, τόσο πιο βίαια θα πέσω.
Αλλά δεν με νοιάζει.
Γιατί αν είναι να καώ, θέλω να καώ μέσα σου.
Αν είναι να χαθώ, θέλω να χαθώ στα μάτια σου, στη φωνή σου, στη μυρωδιά σου.
Κι αν αυτή είναι η κόλαση, ας είναι.
Έτσι κι αλλιώς, δεν μου ταίριαξε ποτέ ο παράδεισος.
