Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Δεν σε περιμένω.
Σε έχω διώξει από τις λέξεις μου, από τις συζητήσεις μου, από τις σκέψεις που αφήνω να φανούν. Δεν μιλάω για σένα. Δεν σε αναφέρω. Δεν υπάρχεις στα «θυμάσαι τότε που…;», ούτε στα όνειρα που τολμάω να πω δυνατά.
Μα μέσα μου, είσαι ακόμα εδώ.
Έχεις έναν τρόπο να τρυπώνεις εκεί που δεν σε θέλω.
Σε ένα τραγούδι που παίζει τυχαία στο ραδιόφωνο. Σε μια μυρωδιά που περνάει ξαφνικά από δίπλα μου. Σε ένα πουκάμισο που βλέπω σε μια βιτρίνα και ξέρω πως θα σου πήγαινε.
Και τότε, το παρόν γίνεται παρελθόν, κι εγώ γλιστράω σε μια στιγμή που θα έπρεπε να έχει χαθεί.
Όσο κι αν σε αποφεύγω, η σκέψη σου πάντα με βρίσκει εκεί που πονάει.
Δεν εμφανίζεται με θόρυβο, δεν κάνει δραματική είσοδο. Όχι, εσύ δεν είσαι έτσι.
Είσαι στις σιωπές μου.
Στις μικρές παύσεις που με προδίδουν.
Στα τραγούδια που αλλάζω χωρίς να τολμήσω να ακούσω μέχρι το τέλος.
Στον τρόπο που κάποιος με κοιτάζει, και για μια στιγμή νομίζω πως είσαι εσύ.
Το ξέρω πως δεν θα σε ξεχάσω από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ορισμένοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.
Αλλά θέλω να μάθω να ζω με αυτό.
Να πάψει η σκέψη σου να είναι πληγή.
Και μια μέρα –όταν πια δεν θα με βρίσκεις εκεί που πονάω– να μπορώ να σε θυμηθώ χωρίς να χρειαστεί να σε ξεχάσω.
