Γράφει ο Δημήτρης Καραγιάννης
Δεν είναι τα ψέματα που λες στους άλλους που σε βαραίνουν. Είναι εκείνα που λες στον ίδιο σου τον εαυτό. Εκείνα τα μικρά, καθημερινά ψέματα που σε κρατούν βολικά μακριά από την αλήθεια. Ξεκινάνε αθώα, σαν μικρές δικαιολογίες: «Δεν πειράζει», «Αύριο θα αλλάξω», «Όλα είναι καλά». Και πριν το καταλάβεις, έχουν γίνει ολόκληρα τείχη που σε κλείνουν μέσα.
Τα μεγαλύτερα ψέματα δεν τα ακούς, τα ψιθυρίζεις εσύ. Είναι οι στιγμές που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και κάνεις πως δεν βλέπεις τα σημάδια. Τα σημάδια της κούρασης, του πόνου, της απογοήτευσης. Είναι οι φορές που προσποιείσαι πως είσαι ευτυχισμένος, ενώ ξέρεις πως κάτι μέσα σου έχει σπάσει.
«Δεν πειράζει που με πλήγωσε», λες. «Αξίζει ακόμα μια ευκαιρία». Ή εκείνο το άλλο, το πιο ύπουλο: «Μπορώ να το αντέξω». Κι έτσι μένεις, εγκλωβισμένος σε σχέσεις, δουλειές, καταστάσεις που δεν σε γεμίζουν, που δεν σε κάνουν καλύτερο.
Αλλά τα ψέματα έχουν βάρος. Δεν φαίνεται στην αρχή, αλλά σιγά-σιγά αρχίζουν να σε λυγίζουν. Η ψυχή σου κουράζεται να υποστηρίζει κάτι που ξέρει πως δεν είναι αλήθεια. Και τότε έρχεται η στιγμή που η φωνή μέσα σου φωνάζει: «Φτάνει».
Η αλήθεια, όσο κι αν πονάει, είναι πάντα ελευθερία. Τα ψέματα που λες στον εαυτό σου είναι δεσμά. Σε κρατούν στάσιμο, σε αποδυναμώνουν, σου κλέβουν τη δύναμη να δεις τη ζωή σου όπως πραγματικά είναι.
Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα σκεφτείς να πεις ένα ακόμα ψέμα στον εαυτό σου, σταμάτα. Ρώτα τον εαυτό σου την πιο απλή, την πιο σκληρή ερώτηση: «Αυτό που λέω, το πιστεύω;» Και αν η απάντηση είναι «όχι», τότε τόλμησε να πεις την αλήθεια.
Γιατί η αλήθεια μπορεί να σε πληγώσει, αλλά θα σε ελευθερώσει. Και αυτό, φίλε μου, είναι το μόνο που αξίζει πραγματικά.
