Γράφει η Ευγενία Λαμπράκη
Αλήθεια τώρα, τους ακούς; Ή απλώς περιμένεις τη σειρά σου να μιλήσεις; Είναι εύκολο να ακούς τα λόγια, να κουνάς το κεφάλι, να απαντάς με ένα «ναι» ή ένα «καταλαβαίνω». Αλλά το να ακούς πραγματικά; Αυτό είναι άλλο πράγμα.
Όταν κάποιος σου μιλάει, δεν σου λέει απλώς λέξεις. Σου δίνει κομμάτια του εαυτού του. Σου δείχνει τους φόβους του, τα όνειρά του, τις πληγές του. Σου λέει «κοίτα, αυτός είμαι». Κι εσύ; Είσαι εκεί, ή απλώς προσποιείσαι πως είσαι;
Η πραγματική ακρόαση δεν είναι μόνο να αφήνεις τον άλλον να τελειώσει τη φράση του. Είναι να τον κοιτάς στα μάτια. Να νιώθεις τη φωνή του, την ένταση, τις παύσεις του. Είναι να πιάνεις τις λέξεις που δεν είπε, τα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από τις φράσεις.
Αλλά ξέρεις κάτι; Στους περισσότερους από εμάς, αυτή η δεξιότητα λείπει. Είμαστε τόσο απασχολημένοι με τις δικές μας σκέψεις, τις δικές μας απαντήσεις, που ξεχνάμε να σταθούμε. Να δώσουμε χώρο στον άλλον. Να τον ακούσουμε πραγματικά.
Κι αυτό πονάει. Γιατί όταν δεν ακούς, ο άλλος το νιώθει. Νιώθει πως δεν τον βλέπεις. Πως οι λέξεις του πέφτουν στο κενό. Και σιγά-σιγά, σταματάει να μιλάει. Σταματάει να σου δείχνει ποιος είναι. Και τότε, η απόσταση μεγαλώνει.
Η ακρόαση είναι αγάπη. Είναι σεβασμός. Είναι ο τρόπος σου να πεις «σε βλέπω, σε νιώθω, είμαι εδώ». Δεν χρειάζονται πάντα λύσεις, συμβουλές ή μεγάλες κουβέντες. Μερικές φορές, αρκεί να είσαι παρών. Να δείξεις πως ό,τι λέει ο άλλος, όποιος κι αν είναι, έχει σημασία.
Οπότε, αλήθεια: Ακούς τους ανθρώπους όταν σου μιλάνε; Αν όχι, ξεκίνα σήμερα. Γιατί ο κόσμος δεν χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους που μιλάνε. Χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους που ακούνε. Και όταν ακούς, τότε γίνεσαι κάποιος που αξίζει να έχουν δίπλα τους.
