Γράφει η Εύα Καρρά
Δεν φεύγεις γιατί δεν άντεξες.
Φεύγεις γιατί άντεξες πολύ.
Γιατί έμεινες όταν όλα φώναζαν “φύγε”.
Γιατί πάλεψες για κάτι που μόνο εσύ κράταγες ζωντανό.
Γιατί έδωσες απαντήσεις σε ερωτήσεις που ποτέ δεν σου τέθηκαν.
Μην ψάχνεις άλλο το “γιατί”.
Ούτε το “πού έφταιξα”.
Έφταιξες που πίστεψες, που ένιωσες, που στάθηκες γυμνή μπροστά του με όλη σου την ψυχή και εκείνος κοίταξε αλλού.
Μην σκύβεις το κεφάλι.
Μην κουβαλάς ενοχές που δεν σου ανήκουν.
Μην βαραίνεις με αποχαιρετισμούς εκεί που δεν ειπώθηκε ούτε ένα “ευχαριστώ”.
Σήκω.
Φτιάξε τα μαλλιά σου.
Φόρεσε το βλέμμα σου καθαρό.
Και φύγε.
Όχι με φωνές. Όχι με δράματα.
Με σιωπή.
Με εκείνη τη σιωπή που ξέρει να φεύγει χωρίς να εξηγεί.
Γιατί δεν χρειάζεται εξήγηση η αξιοπρέπεια.
Κρατιέται στην πλάτη ίσια και στα μάτια που δεν τρέμουν.
Κράτα μόνο το φως σου.
Το κομμάτι του εαυτού σου που δεν πρόλαβε να λερωθεί.
Φύγε. Όπως φεύγουν εκείνες που δεν τους αξίζει λιγότερο.
Κι αν ραγίσει η φωνή σου;
Άσ’ την. Θα δυναμώσει ξανά.
Γιατί όσες φεύγουν με αξιοπρέπεια, κάποια μέρα επιστρέφουν με αγάπη.
Όχι για τους άλλους. Για τον εαυτό τους.
