Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Οι άνθρωποι έχουν την τάση να απαιτούν εξηγήσεις για τα πάντα. Γιατί στεναχωριέσαι; Γιατί χάρηκες τόσο πολύ; Γιατί θύμωσες; Γιατί σε πείραξε αυτό και όχι κάτι άλλο; Λες και τα συναισθήματά σου είναι δημόσιο αγαθό που πρέπει να περάσει από έγκριση.
Αλλά δεν είναι. Και δεν χρωστάς σε κανέναν εξηγήσεις για ό,τι νιώθεις.
Μπορείς να είσαι θυμωμένος χωρίς να χρειάζεται να το αναλύσεις σε δεκαπέντε προτάσεις. Μπορείς να είσαι χαρούμενος χωρίς να πρέπει να το δικαιολογήσεις. Μπορείς να απομακρυνθείς από ανθρώπους που σε βαραίνουν, χωρίς να πρέπει να τους γράψεις μια έκθεση για το «γιατί». Δεν χρειάζεται να αποδείξεις σε κανέναν πως έχεις δικαίωμα να νιώθεις όπως νιώθεις.
Και ξέρεις γιατί; Γιατί κανείς άλλος δεν ζει στη θέση σου. Κανείς δεν κουβαλάει τα δικά σου βιώματα, τις δικές σου πληγές, τις δικές σου αναμνήσεις. Οι αντιδράσεις σου έχουν χτιστεί πάνω σε όσα πέρασες, όσα άντεξες, όσα έμαθες. Και μόνο εσύ ξέρεις το πλήρες βάθος τους. Οπότε, ακόμα κι αν οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν, δεν είναι δικό σου πρόβλημα.
Υπάρχουν στιγμές που το μόνο που χρειάζεται είναι να πεις: «Έτσι νιώθω». Τελεία. Χωρίς ανάλυση, χωρίς άμυνες, χωρίς ενοχές. Κι αν κάποιος δεν μπορεί να το δεχτεί, τότε ίσως δεν αξίζει να ξέρει τίποτα παραπάνω.
Μην εξηγείς συνέχεια τον εαυτό σου. Νιώσε, ζήσε, και άσε τους άλλους να αναρωτιούνται.
