Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Κάποτε μιλούσες για αιώνια αγάπη, για υποσχέσεις που δεν θα σβήσουν με τον χρόνο. Έλεγες πως είμαι ο κόσμος σου, πως τίποτα δεν θα μας χωρίσει. Κι όμως, δεν ήταν η αγάπη που χάθηκε. Ήσουν εσύ που διάλεξες να χαθείς μέσα σε ένα δάσος από μισές αλήθειες και λόγια που δεν είχαν αντίκρισμα.
Σε έβλεπα να ξεγλιστράς μέσα από τις στιγμές μας, να φτιάχνεις μια πραγματικότητα που σε βόλευε. Να πλάθεις ιστορίες, να σκαρφίζεσαι δικαιολογίες, να αποφεύγεις τις απαντήσεις που φοβόσουν να δώσεις. Κι εγώ; Εγώ έμεινα εκεί, να κρατώ σφιχτά τα κομμάτια μιας αγάπης που νόμιζα πως υπήρχε ακόμα.
Δεν χάθηκε η αγάπη, αγάπη μου. Η αγάπη δεν χάνεται έτσι απλά. Δεν σβήνει σε μια νύχτα, δεν εξαφανίζεται σαν καπνός. Η αγάπη αντέχει, παλεύει, λιώνει και ξαναγεννιέται. Αλλά δεν μπορεί να υπάρξει εκεί που κυριαρχούν τα ψέματα και η υποκρισία. Δεν μπορεί να αναπνεύσει όταν την πνίγεις με δικαιολογίες, όταν τη θάβεις κάτω από την ευκολία του “δεν ήθελα να σε πληγώσω”.
Μη λες λοιπόν πως η αγάπη χάθηκε. Γιατί η αγάπη ήταν εδώ. Ήταν στα βλέμματα που κάποτε μοιραζόμασταν, στις στιγμές που η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά στη σκέψη σου. Ήταν σε κάθε λέξη που έλεγα και εννοούσα. Δεν χάθηκε η αγάπη, χάθηκες εσύ. Χάθηκες γιατί δεν άντεχες το βάρος της αλήθειας. Γιατί προτίμησες το ψέμα από το θάρρος να παραδεχτείς πως δεν μπορούσες να την κρατήσεις ζωντανή.
Και ξέρεις κάτι; Δεν θα σε ψάξω. Δεν θα σπαταλήσω άλλες ανάσες να φωνάζω σε έναν τοίχο από σιωπή. Η αγάπη μπορεί να μην χάθηκε, αλλά εγώ δεν θα αφήσω τον εαυτό μου να χαθεί μαζί της. Γιατί αξίζω μια αλήθεια που να με κρατάει ζωντανή, όχι ένα ψέμα που με σκοτώνει αργά.
