Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κάπου μπερδέψαμε την αυτοφροντίδα με τον εγωισμό.
Νομίσαμε πως το να βάζουμε τον εαυτό μας πρώτο σημαίνει να αδιαφορούμε για τους άλλους. Πως η προστασία της ψυχής μας σημαίνει να κλείνουμε τις πόρτες χωρίς να κοιτάμε ποιον αφήνουμε απ’ έξω.
Και έτσι, βολευτήκαμε.
Μάθαμε να λέμε πως «η ψυχική μας υγεία είναι προτεραιότητα», πως «δεν έχουμε χώρο για τοξικούς ανθρώπους», πως «επιλέγουμε την ηρεμία μας».
Αλλά ποτέ δεν σταθήκαμε μπροστά στον καθρέφτη να αναρωτηθούμε:
Μήπως οι τοξικοί δεν ήταν πάντα οι άλλοι;
Μήπως, όσο αυτοφροντιζόμασταν, ξεχάσαμε να φροντίσουμε εκείνους που μας φρόντιζαν;
Μήπως, όσο τρέχαμε να σωθούμε, αγνοήσαμε εκείνους που έμειναν να μας περιμένουν;
Μήπως, όσο απαιτούσαμε να μας καταλαβαίνουν, πληγώσαμε εκείνους που μας έδιναν χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα;
Αλλά βλέπεις, είναι πιο εύκολο να λες πως «οι άλλοι είναι τοξικοί».
Είναι πιο εύκολο να ρίχνεις το φταίξιμο μακριά από σένα, να απομακρύνεσαι από όποιον σου δείχνει τον καθρέφτη και να βαφτίζεις «καταπιεστική» οποιαδήποτε αλήθεια δεν αντέχεις να ακούσεις.
Και ύστερα αναρωτιέσαι γιατί μένεις μόνος σου. Γιατί εκείνοι οι φίλοι από τα παλιά δεν απαντάνε πια στα μηνύματα και τα τηλεφωνήματά σου.
Γιατί εκείνοι που κάποτε σε νοιάζονταν, κουράστηκαν.
Γιατί κανείς δεν αντέχει να δίνει σε κάποιον που μόνο παίρνει. Γιατί κανείς δεν μπορεί να φροντίζει κάποιον που δεν ξέρει να εκτιμά. Γιατί, όσο κι αν φωνάζουμε για αυτοφροντίδα, η αγάπη παραμένει δρόμος διπλής κατεύθυνσης.
Όχι, δεν οφείλεις να αντέχεις τα πάντα.
Ναι, έχεις κάθε δικαίωμα να προστατεύεις τον εαυτό σου.
Αλλά η μεγαλύτερη αλήθεια είναι αυτή:
Αν κόβεις όλους τους «τοξικούς» γύρω σου και στο τέλος μένεις μόνος…
Μήπως ήρθε η ώρα να αναρωτηθείς ποιος πραγματικά ήταν τοξικός;
