Γράφει η Έλενα Δημάκη
Σε μια ζωή που τρέχει, που αλλάζει και που δεν χαρίζεται, το να κρατιέσαι από λάθος ανθρώπους είναι πολυτέλεια που πληρώνεται με ψυχικά κομμάτια.
Οι σχέσεις δεν είναι παιχνίδι επιβίωσης, ούτε χώρος εξιλέωσης. Δεν είναι ο καθένας ικανός να σε αγαπήσει, ούτε εσύ υποχρεωμένος να μείνεις κάπου που ματώνεις σιωπηλά. Το «να αγαπάς» είναι ευλογία, αλλά και επικίνδυνο όπλο αν το στρέψεις κατά του εαυτού σου.
Μην αφήνεις κανέναν να σου μάθει πως η αγάπη σημαίνει να παραβλέπεις τον εαυτό σου. Να τον ξεχνάς. Να τον σβήνεις για να χωρέσεις κάπου που δεν είναι σπίτι, αλλά φυλακή με όμορφα λόγια. Δεν χρωστάς καμία καρδιά, καμία εξήγηση, σε όποιον δεν στάθηκε όταν εσύ λύγιζες. Δεν χρωστάς τίποτα σε εκείνον που σε θέλει μόνο στα εύκολα.
Ξέρεις ποιος αξίζει να είναι δίπλα σου; Αυτός που δεν φεύγει όταν σκοτεινιάζει η μέρα σου. Που δεν σε τιμωρεί με σιωπή. Που δεν μετράει τη δική του ησυχία πάνω από τη δική σου ανάγκη.
Αγάπα. Αλλά όχι στα τυφλά. Όχι για να σε αποδεχτούν. Όχι για να μείνεις κάπου. Αγάπα με συναίσθηση, με κότσια, με όρια. Αγάπα όταν είσαι έτοιμος να δώσεις, αλλά κράτα και κάτι για σένα.
Γιατί στο τέλος της μέρας, δεν έχει σημασία πόσα έδωσες. Σημασία έχει ποιος τα κράτησε με σεβασμό. Ποιος δεν σου τα πέταξε πίσω όταν δεν του βγήκες όπως περίμενε.
Αν δεν νιώθεις πως ανθίζεις δίπλα σε κάποιον, τότε μαραίνονται όλα μέσα σου. Και δεν σου αξίζει αυτό. Κανείς δεν ήρθε στον κόσμο για να γίνει σκιά δίπλα στο φως κάποιου άλλου.
Ζήσε, νιώσε, διάλεξε τους ανθρώπους σου. Όχι με βάση τι δείχνουν, αλλά με βάση τι αντέχουν να κουβαλήσουν μαζί σου. Και όταν βρεις αυτόν που αξίζει, τότε ναι – δώσ’ τα όλα. Αλλά μέχρι τότε, κράτα τον εαυτό σου σαν φυλαχτό.
