Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Δες αγάπη μου, γέμισε ο κόσμος αγάπες χάρτινες. Από εκείνες που στην πρώτη βροχούλα λιώνουν, στο πρώτο αεράκι γίνονται κομμάτια και στην πιο μικρή φωτίτσα λαμπαδιάζουν και γίνονται στάχτη. Αγάπες που ξεκινάνε με όρκους αιώνιους και τελειώνουν με ένα “δεν νιώθω πια τα ίδια”.
Δες αγάπη μου, χάρτινα είναι όλα γύρω μας γαμώτο. Τα λόγια, οι υποσχέσεις, τα σ’ αγαπάω που μοιράζονται τόσο εύκολα, λες και δεν έχουν βάρος. Μα εγώ, που δεν έμαθα να αγαπάω με ημερομηνία λήξης, που όταν δίνω την καρδιά μου δεν κρατάω κομμάτια της για ώρα ανάγκης, φοβάμαι καμιά φορά. Όχι εσένα, αγάπη μου. Φοβάμαι τον κόσμο που μάθαμε να ζούμε. Έναν κόσμο που πετάει ό,τι δυσκολεύεται να κρατήσει και φεύγει μόλις η αγάπη πάψει να είναι εύκολη.
Γι’ αυτό θέλω να μου ορκιστείς για κάτι… Όχι πως δεν θα δυσκολευτούμε ποτέ, ούτε πως δεν θα έρθουν μέρες που θα πονέσουμε, που θα θυμώσουμε, που μπορεί να μη βρίσκουμε τις σωστές λέξεις για να πούμε όσα νιώθουμε. Θέλω να μου ορκιστείς όμως πως ακριβώς τότε θα μένουμε. Πως θα ψάχνουμε ο ένας τον άλλον μέσα στα σκοτάδια μας και δεν θα αφήνουμε τα χέρια μας να χωρίσουν επειδή κάποια μέρα η ζωή θα μας ζορίσει.
Θέλω να γεράσουμε μαζί αγάπη μου. Να αλλάξουν τα πρόσωπά μας, να ασπρίσουν τα μαλλιά μας, να γεμίσουν οι μέρες μας μικρές συνήθειες και τα βράδια μας αγκαλιές που δεν θα χρειάζονται πολλά λόγια. Να σε κοιτάζω και να βλέπω ακόμη εκείνο το κορίτσι που έκανε την καρδιά μου να χτυπάει αλλιώς. Και να με κοιτάζεις κι εσύ και να ξέρεις πως, απ’ όλους τους δρόμους που θα μπορούσα να πάρω, εγώ θα διάλεγα πάλι εκείνον που με φέρνει σε σένα.
Ορκίσου μου λοιπόν αγάπη μου, πως εμείς δεν είμαστε χάρτινοι. Πως δεν θα μας διαλύσει η πρώτη βροχή, δεν θα μας σκορπίσει ο πρώτος άνεμος και δεν θα μας κάψει η πρώτη φωτιά. Γιατί εγώ δεν θέλω να είμαι ακόμη ένας άνθρωπος που θα θυμάσαι κάποτε. Θέλω να είμαι ο άνθρωπός σου. Εκείνος που θα έχεις δίπλα σου όταν όλα θα πηγαίνουν καλά, αλλά κυρίως εκείνος που θα γυρίζεις να βρεις όταν όλα θα πηγαίνουν στραβά.
Κι αν με ρωτήσεις τι θέλω από σένα, μη φοβάσαι, δεν θα σου ζητήσω τίποτα μεγάλο. Μόνο να μη μου αφήσεις ποτέ το χέρι όταν θα δυσκολεύουν τα πράγματα. Να μη με κάνεις να αναρωτιέμαι αν αύριο θα είσαι εδώ. Να ξέρω πως, ακόμη κι όταν ο κόσμος ολόκληρος θα μοιάζει ξένος, θα υπάρχει ένα μέρος που θα λέγεται “Εμείς”.
Γιατί, αγάπη μου, εγώ δεν σε θέλω μόνο για τις όμορφες μέρες. Δεν σε θέλω μόνο όταν γελάμε, όταν όλα είναι εύκολα, όταν η ζωή μάς χαμογελάει. Σε θέλω και στις μέρες που δεν θα έχουμε τίποτα να πούμε, στις νύχτες που θα μας βαραίνουν οι σκέψεις, στις στιγμές που θα χρειάζεται απλώς να ακουμπήσεις πάνω μου και να νιώσεις πως δεν είσαι μόνη.
Ορκίσου μου πως εμείς δεν θα γίνουμε ποτέ δυο άνθρωποι που κάποτε αγαπήθηκαν. Γιατί εγώ δεν θέλω να σε έχω μόνο στην ιστορία της ζωής μου. Θέλω να είσαι η ζωή μου. Σήμερα, αύριο, στα χρόνια που έρχονται, μέχρι να μην έχουμε πια δύναμη να αγκαλιαστούμε και να μας φτάνει ένα βλέμμα για να λέμε όσα η καρδιά μας δεν θα σταματήσει ποτέ να νιώθει.
Ορκίσου μου σου λέω, πως δεν θα ήμαστε μια ακόμη αγάπη χάρτινη, σαν τις τόσες και τόσες που υπάρχουν γύρω μας…
