Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Μην προσπαθείς άλλο να εξηγήσεις πώς νιώθεις σε κάποιον που δεν άκουσε ποτέ στ’ αλήθεια την ψυχή σου. Μην παλεύεις να σε καταλάβει κάποιος που δεν θέλησε ποτέ πραγματικά να σε μάθει. Αν ήταν ο άνθρωπός σου, δεν θα χρειαζόταν εξηγήσεις. Θα σε ένιωθε από τη σιωπή σου.
Οι σχέσεις δεν μετριούνται με τα «σ’ αγαπώ» που λέγονται. Μετριούνται με το πόσες φορές σε κράτησε κάποιος όταν εσύ έπεφτες και δεν το φώναξες. Με το πόσες φορές σου στάθηκε χωρίς να ζητήσεις τίποτα. Γιατί ξέρεις κάτι; Εκείνος που νοιάζεται, είναι εκεί χωρίς να του το ζητήσεις. Όλοι οι άλλοι είναι απλώς θόρυβος.
Μην κυνηγάς ανθρώπους που παίζουν με το «έρχομαι – φεύγω». Δεν είσαι σταθμός ούτε προσωρινή στάση. Είσαι προορισμός. Και αυτός που δεν το βλέπει, καλύτερα να φύγει όσο πιο μακριά γίνεται.
Όταν η αγάπη χρειάζεται αποδείξεις, πάψε. Η αληθινή δεν έχει ημερομηνία λήξης, ούτε ωράριο. Δεν γυρνάει μόνο όταν τη συμφέρει. Δεν φεύγει στα δύσκολα. Αν κάποιος φεύγει ξανά και ξανά, μην του ανοίγεις πια την πόρτα. Άφησέ τον να βρει τι πραγματικά ζητάει. Και εσύ, πήγαινε παρακάτω.
Σχέση δεν είναι να μοιράζεσαι το κρεβάτι. Είναι να μοιράζεσαι το βάρος, τη σιωπή, τα δάκρυα, τη στήριξη. Να μπορείς να πεις «έλα» και να ξέρεις πως θα έρθει. Χωρίς γιατί, χωρίς αν.
Μάθε να προστατεύεις την καρδιά σου. Όχι με τοίχους, αλλά με συνείδηση. Όποιος αξίζει, θα μείνει. Όποιος όχι, ας φύγει. Κι αν σε ρωτήσει κανείς γιατί έφυγε, πες του απλώς: δεν ήταν ο άνθρωπός μου.
