Γράφει η Μαριάννα Αργυρίου
Δεν φοβάμαι τα τέλη. Τα έχω δει, τα έχω ζήσει, τα έχω κουβαλήσει μέσα μου σαν βάρος και σαν λύτρωση. Κι αν εσύ ήσουν το τέλος μου, αν όλα μας έλεγαν πως θα φτάσουμε εδώ που είμαστε τώρα, πάλι δεν θα άλλαζα τίποτα.
Γιατί, βλέπεις, δεν μετράνε μόνο τα τέλη. Μετράνε τα ξεκινήματα, τα ενδιάμεσα, οι στιγμές που το «εγώ» και το «εσύ» έγιναν «εμείς». Μετράει το πρώτο άγγιγμα, η πρώτη φορά που το βλέμμα μας κράτησε κάτι περισσότερο από μια απλή ματιά. Μετράει το πώς γελάσαμε, το πώς μαλώσαμε, το πώς προσπαθήσαμε.
Αν ήξερα ότι το τέλος μας θα με βρει να σε σκέφτομαι ακόμα, πάλι όλα από την αρχή θα στα έδινα. Θα σου έδινα ξανά το γέλιο μου, τη φωνή μου, τις νύχτες που έμεινα ξάγρυπνη να σε περιμένω. Θα σου έδινα τα δάκρυά μου, γιατί μαζί σου έμαθα πως η αγάπη έχει πόνο, μα έχει και ομορφιά.
Δεν μετανιώνω για τίποτα. Κι αν το τίμημα ήταν το τέλος, τότε το πλήρωσα ευχαρίστως. Γιατί εσύ ήσουν το ταξίδι μου. Ο προορισμός μου. Και, ακόμα κι αν δεν φτάσαμε εκεί που θέλαμε, φτάσαμε κάπου. Και αυτό, πίστεψέ με, είναι αρκετό για να κρατήσει μια ζωή.
Πάλι θα στα έδινα όλα. Όχι γιατί δεν πονάω τώρα. Όχι γιατί δεν λυγίζω κάθε φορά που η μνήμη μου σε φέρνει πίσω. Μα γιατί αυτά τα κομμάτια που σου έδωσα δεν ήταν απλώς δικά μου. Ήταν δικά μας. Και τα ζήσαμε. Με πάθος, με ένταση, με ζωή.
Κι αν το τέλος γράφτηκε, πάλι θα διάλεγα να αρχίσω από την αρχή. Γιατί, ακόμα και αν πονάει, το μαζί σου άξιζε. Και αυτό, καμία απώλεια δεν μπορεί να μου το στερήσει.
