Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Ήθελα να είμαι δύο σου λέω, να μην είμαι μόνο εγώ. Να είμαι εγώ κι άλλος ένας. Να έχω δυο καρδιές που να σου δίνουνε αγάπη, δυο ζευγάρια χέρια για να σε κλείνουν μέσα τους, δυο ψυχές να ξενυχτούν για σένα.
Ήθελα, γαμώτο, να είμαι δύο εαυτοί. Γιατί είναι μερικές στιγμές που θαρρώ πως η αγάπη που σου δίνω δεν φτάνει. Όχι γιατί δεν σου δίνω αρκετή, μα γιατί εσύ είσαι τόσο πολύ για μένα, που ένας άνθρωπος μονάχα μοιάζει λίγος για να σ’ αγαπήσει όσο σου αξίζει.
Κι είναι που θέλω να προλαβαίνω τα πάντα. Να είμαι εκεί όταν γελάς, αλλά κι όταν κάτι μέσα σου πονάει και δεν το λες. Να σε αγκαλιάζω πριν κρυώσεις, να σε φιλάω πριν μου λείψεις, να σε προσέχω, ακόμα κι εκείνες τις στιγμές που εσύ ξεχνάς να προσέχεις τον εαυτό σου.
Ήθελα να έχω έναν εαυτό να παλεύει με τον κόσμο για να μη σε αγγίζει τίποτα, κι ακόμη έναν άλλον που δίπλα σου θα κάθετε, να σου χαϊδεύει τα μαλλιά και να σου λέει πως όλα θα πάνε καλά για να ημερεύεις.
Δεν είναι πως φοβάμαι ότι δεν μ’ αγαπάς. Είναι που κάποιες φορές η δική μου αγάπη ξεχειλίζει τόσο, που δεν ξέρω πια πού να την χωρέσω. Κι όσα φιλιά κι αν σου δώσω, όσα σ’ αγαπάω κι αν σου πω, όσα βράδια κι αν σε κρατήσω στην αγκαλιά μου, πάλι κάτι θα μου λείπει, πάλι δεν θα φτάνει. Πάλι μάτια μου θα σκέφτομαι πως θα μπορούσα να σου δώσω κι άλλο.
Κι αν με ρωτήσεις τι θα ήθελα περισσότερο απ’ όλα, δεν θα σου πω λεφτά, χρόνια, ούτε μια ζωή δίχως δυσκολίες. Θα σου πω πως θα ήθελα να είμαι δύο.
Για να μπορώ, όταν ο ένας μου εαυτός κουράζεται, να παίρνει τη θέση του ο άλλος. Όταν ο ένας αποκοιμιέται, να μένει ο άλλος ξάγρυπνος και να σε κοιτάει. Κι όταν ο ένας δεν βρίσκει τις λέξεις τις σωστές, να υπάρχει ένας δεύτερος για να σου εξηγεί, με κάθε τρόπο, πως είσαι ο άνθρωπός του.
Γιατί εσύ κορίτσι μου μπορεί να βλέπεις έναν άντρα να σ’ αγαπάει. Εγώ, όμως, μέσα μου νιώθω πως ένας ολόκληρος άνθρωπος δεν μου φτάνει για να χωρέσει όσα αισθάνομαι για σένα.
Κι έτσι, αν μπορούσα να ζητήσω ένα πράγμα απ’ τον Θεό, δεν θα του ζητούσα να μου χαρίσει δυο ζωές. Θα του ζητούσα να μου δώσει έναν δεύτερο εαυτό. Να σ’ αγαπάει κι εκείνος.
Γιατί εγώ, αγάπη μου, όσο κι αν προσπαθώ, όσο κι αν σου δίνω, όσο κι αν σε κρατάω, θα έχω πάντα την ίδια έγνοια…
Μήπως δεν σου έδωσα αρκετά. Μήπως δεν σε αγκάλιασα όσο έπρεπε. Μήπως πέρασε μια μέρα που δεν κατάφερα να σε κάνω να νιώσεις πόσο πολύ πολύτιμη είσαι για μένα.
Κι αν είναι να μου μείνει ένα παράπονο από ετούτη τη ζωή, ας είναι αυτό. Πως ήμουνα ένας.
Μονάχα ένας, που σ’ αγάπησα σαν να έπρεπε να σε αγαπήσουν δύο.
