Γράφει η Αστέρω
Υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται πολύ. Που αγαπάνε, που νοιάζονται, που φοβούνται μη σε χάσουν, που τους λείπεις, που μπορεί πραγματικά να πονάνε όταν πονάς. Και δεν έχω κανέναν λόγο να αμφισβητήσω το συναίσθημά τους.
Μόνο που κάποια στιγμή στη ζωή μου κατάλαβα ότι το συναίσθημα από μόνο του δε μου φτάνει.
Γιατί άλλο να αισθάνεσαι κι άλλο να κάνεις κάτι με αυτό που αισθάνεσαι.
Μπορεί να με αγαπάς και να μη με παίρνεις ποτέ τηλέφωνο. Μπορεί να σου λείπω και να μη βρίσκεις ποτέ τρόπο να με δεις. Μπορεί να ανησυχείς για μένα και, όταν πραγματικά σε χρειάζομαι, να μην είσαι εκεί. Μπορεί να με σκέφτεσαι όλη μέρα και εγώ να περνάω ολόκληρες μέρες χωρίς να έχω ιδέα ότι υπάρχω μέσα στο μυαλό σου.
Και όλα αυτά μπορεί να είναι αληθινά ταυτόχρονα.
Δε σημαίνει απαραίτητα ότι λες ψέματα όταν λες «σ’ αγαπάω». Μπορεί να το εννοείς μέχρι το τελευταίο σου κύτταρο.
Αλλά εγώ δεν μπορώ να ζήσω μέσα στα κύτταρά σου. Ζω εδώ έξω.
Εκεί όπου η αγάπη χρειάζεται κάποια στιγμή να πάρει μορφή. Να γίνει χρόνος. Παρουσία. Μια απόφαση. Μια διαδρομή. Ένα «έρχομαι». Ένα «το κανόνισα». Ένα «ξέρω ότι φοβάμαι, αλλά θα το κάνω έτσι κι αλλιώς».
Γιατί τα συναισθήματα είναι ασφαλή όσο μένουν μέσα μας. Εκεί δεν κινδυνεύουν. Δε χρειάζεται να εκτεθούν, να δοκιμαστούν, να αποτύχουν. Μπορείς να αγαπάς κάποιον για χρόνια μέσα στο κεφάλι σου και να μη χρειαστεί ποτέ να αντιμετωπίσεις το δύσκολο κομμάτι του τι κάνεις με αυτή την αγάπη.
Η πράξη είναι άλλο πράγμα. Έχει κόστος. Θέλει χρόνο, κόπο, ξεβόλεμα. Καμιά φορά θέλει και θάρρος. Σε αναγκάζει να φύγεις από το «θα ήθελα» και να πας στο «έκανα».
Κι όσο μεγαλώνω τόσο λιγότερο εντυπωσιάζομαι από το πόσο πολύ αισθάνεται κάποιος.
Με ενδιαφέρει τι χτίζει με αυτό.
Όχι επειδή έγινα κυνική. Το αντίθετο. Επειδή πιστεύω πολύ στο συναίσθημα για να το αφήνω να καταλήγει μια όμορφη θεωρία.
Θέλω το «μου λείπεις» να κάνει κάποτε δρόμο. Το «νοιάζομαι» να γίνει φροντίδα. Το «σε θέλω» να γίνει επιλογή. Το «σ’ αγαπάω» να μπορεί να σταθεί και έξω από μια οθόνη, μια κουβέντα, μια καλή στιγμή.
Κι αν κάποιος αισθάνεται πολλά αλλά δεν μπορεί να τα κάνει τίποτα, δε σημαίνει ότι είναι κακός άνθρωπος. Ούτε ότι όσα νιώθει είναι ψεύτικα.
Σημαίνει όμως ότι εγώ πρέπει να αποφασίσω αν αυτό που μπορεί να δώσει είναι αρκετό γι’ αυτό που χρειάζομαι.
Γιατί στο τέλος δε ζούμε με αυτά που αισθάνονται οι άλλοι για εμάς.
Ζούμε με αυτά που κάνουν με όσα αισθάνονται.
