Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Δεν θέλω άλλους περαστικούς από τη ζωή μου
Κουράστηκα από τις διαδρομές που δεν οδηγούν πουθενά. Από τους ανθρώπους που έρχονται για λίγο, αφήνουν ίχνη, και φεύγουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Από τις λέξεις που λέγονται βιαστικά και τις υποσχέσεις που εξατμίζονται στην πρώτη δυσκολία.
Δεν θέλω άλλους περαστικούς στη ζωή μου. Δεν θέλω σχέσεις με ημερομηνία λήξης ή ανθρώπους που δειλιάζουν να μείνουν όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Δεν θέλω να μοιράζω κομμάτια του εαυτού μου σε εκείνους που τα κρατούν μόνο για λίγο, μέχρι να βρουν κάτι άλλο που να τους γεμίζει περισσότερο.
Θέλω ανθρώπους που μένουν. Που ξέρουν να βλέπουν πέρα από τη στιγμή. Που έχουν τη δύναμη να μείνουν εκεί, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν να γκρεμίζονται. Που δεν φοβούνται τις αλήθειες μου, τις γωνίες μου, τα λάθη μου.
Δεν θέλω να μοιράζομαι το γέλιο μου με εκείνους που δεν μπορούν να αντέξουν τα δάκρυά μου. Δεν θέλω να ανοίγω την καρδιά μου σε εκείνους που δεν ξέρουν τι σημαίνει να την κρατάς με προσοχή. Δεν θέλω να μοιράζομαι στιγμές με ανθρώπους που θα τις ξεχάσουν την επόμενη μέρα.
Η ζωή είναι μικρή για τους περαστικούς. Είναι μικρή για τους φόβους, τις ανασφάλειες και τις διστακτικές σχέσεις. Θέλω κάτι που να με γεμίζει. Κάτι που να κρατά. Ανθρώπους που ξέρουν να μένουν.
Γιατί, τελικά, το «μαζί» χτίζεται. Δεν είναι μια στιγμή. Είναι επιλογή. Είναι απόφαση. Και αυτή τη φορά, δεν συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο από αυτό που αξίζω.
