Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Είναι που έμαθα να συγχωρώ για να μπορώ να συμβαδίσω με το μέσα μου.
Τότε που όλα φαίνονταν απλά και μαγικά.
Εύκολα για να χαμογελώ κι να παλεύω να εισπράττω το ίδιο.
Ένα όμορφο χαμόγελο.
Αυτό παθαίνει όποιος κρατά την αφέλεια σαν ασπίδα…
Σε κτυπά στο σώμα που κουβαλάς… είτε σου αρέσει είτε όχι.
Και καταλήγεις να κάνεις την ασπίδα χίλια κομμάτια και το ατσάλι να διαλύει τα πάντα,κάνοντας τα χρυσόσκονη.
Κι αυτή πετά ψηλά σκορπίζεται.
Μα δεν υπάρχει λύπη.
Υπάρχει μόνο γαλήνη.
Γιατί ξέρεις πως δέχθηκες, ανέχθηκες και κλείδωσες μυστικά που κρυβόταν στο κρασί και το τσιγάρο.
Στο ψέμα,και την πλεονεξία.
Στην ματαιοδοξία που κρατά τρόπαιο την πολυτέλεια και τα μεγαλεπήβολα σχέδια.
Σήμερα ήταν η δική μου σειρά να πιω στην υγεία των νάρκισσων,των αχάριστων συναισθημάτων,και στην απώλεια του θάρρους και της ηθικής.
Και είχα την τιμή να το τσουγκρίσω μόνο με σοφία,και γνώση, και έναν σπουδαίο σύντροφο.
Και να μην ξεχάσω ποτέ …
Πώς στην ζωή δεν υποχρεωνόμαστε να συγχωρούμε τα πάντα σε Ιούδες.
Γιατί τα καλύτερα φιλιά δεν είναι της συγχώρεσης μόνο αλλά της αξιοπρέπειας.
