Γράφει η Σταυροπούλου Ιωάννα
Κάθε πρωί σε ξαναδιαλέγω.
Όταν ανοίγω τα μάτια μου και πριν ακόμα πάρω την πρώτη ανάσα της μέρας, εκεί είσαι.
Στο πρώτο δευτερόλεπτο της συνείδησης, σε σκέφτομαι.
Όχι από συνήθεια. Όχι από τυχαία ροή σκέψεων.
Σε διαλέγω.
Κι εσύ κοιμάσαι.
Στον κόσμο σου, στον ύπνο σου, στη σιγουριά πως δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα παραπάνω.
Δεν ξέρεις ίσως ότι ακόμα σε κρατάω μέσα μου.
Ότι σε κάθε αμφιβολία, σε κάθε ανασφάλεια, σε κάθε μικρή ή μεγάλη φθορά της καθημερινότητας,
εγώ συνεχίζω να σε διαλέγω.
Δεν φωνάζω πια.
Δεν ζητάω.
Δεν απαιτώ.
Μόνο σε διαλέγω.
Ήσυχα.
Πεισματικά.
Σαν εκείνον που ξέρει ότι ο κόσμος του δεν έχει νόημα αλλιώς.
Κι εσύ κοιμάσαι.
Ή χειρότερα: περπατάς δίπλα μου χωρίς να βλέπεις ότι κάθε βήμα είναι μια μικρή επιλογή.
Ένα μικρό “ναι” προς εσένα.
Δεν είναι πάντα εύκολο.
Κάποιες μέρες η κούραση είναι μεγαλύτερη από την αγάπη.
Κάποιες μέρες οι σιωπές σου είναι πιο βαριές από ό,τι μπορώ να σηκώσω.
Αλλά ακόμα και τότε…
Σε διαλέγω.
Γιατί έτσι αγαπούν όσοι αγάπησαν στ’ αλήθεια:
Χωρίς εγγυήσεις.
Χωρίς όρους.
Χωρίς να περιμένουν το “ανταπόδωσε μου”.
Δεν είναι θέμα αν το αξίζεις πάντα.
Είναι ότι κάπου, κάπως, μια φορά, το άξιζες τόσο πολύ, που ακόμα το κουβαλάω.
Κι όσο το κουβαλάω, θα σε διαλέγω.
Ακόμα κι αν κοιμάσαι.
Ακόμα κι αν δεν το μάθεις ποτέ.
