Γράφει η Κατερίνα Ανδριανού
Μην ψάχνεις το “σωστό”. Κάποιες αγάπες είναι απλά ο καθρέφτης που χρειάζεσαι για να γίνεις αυτό που φοβάσαι.
Κάποιες αγάπες δεν ήρθαν για να κρατήσουν.
Ήρθαν για να σου σπάσουν τον καθρέφτη και να σε αναγκάσουν να δεις.
Να δεις ποιος ήσουν πριν.
Να δεις ποιος μπορείς να γίνεις μετά.
Δεν είναι όλες οι αγάπες “για πάντα”.
Δεν είναι όλες οι αγκαλιές “σπίτι”.
Κάποιες φορές, ο άνθρωπος που ήθελες να κρατήσεις πιο πολύ, είναι εκείνος που ήρθε μόνο για να σε ταρακουνήσει.
Για να σου θυμίσει ότι έχεις ψυχή.
Για να σε μάθει να αντέχεις την απώλεια.
Για να σου δείξει πώς είναι να δίνεις τα πάντα και να μαζεύεις κομμάτια.
Μην καταριέσαι τις αγάπες που δεν έμειναν.
Μην πικραίνεσαι για εκείνους που δεν μπόρεσαν να σου σταθούν.
Κάθε άνθρωπος που πέρασε απ’ τη ζωή σου, κάτι άφησε πίσω.
Κάποιες πληγές που έγιναν διδάγματα.
Κάποιες λέξεις που έγιναν ελπίδα.
Κάποιες στιγμές που έγιναν μέτρο του τι αξίζεις.
Όχι, δεν ήταν όλοι σωστοί.
Ούτε δίκαιοι.
Ούτε έτοιμοι να αγαπήσουν όπως τους αγάπησες.
Κι όμως, κάθε λάθος αγάπη, κάθε μισόφιλη καρδιά, κάθε ανώριμη υπόσχεση…
Σε πήγε ένα βήμα πιο κοντά στον εαυτό σου.
Γι’ αυτό μην ζητάς εξηγήσεις.
Μην ψάχνεις το “γιατί” και το “πώς”.
Ό,τι ήρθε στη ζωή σου, ήρθε για να σε σκαλίσει από μέσα.
Για να σου μάθει ότι δεν είσαι φτιαγμένος από γυαλί, αλλά από φωτιά.
Κάποιες αγάπες, λοιπόν, δεν είναι “οι σωστές”.
Είναι οι αναγκαίες.
Για να σπάσεις, να πονέσεις, να ξαναχτίσεις.
Και στο τέλος, να σταθείς απέναντι στον καθρέφτη σου και να πεις:
“Δεν έγινα καλύτερος επειδή με κράτησαν.
Έγινα καλύτερος επειδή άντεξα εκεί που με άφησαν.”
