Γράφει ο Χρήστος Αλεξίου
Τι σημασία έχει ο χρόνος όταν μπροστά σου στέκεται εκείνη; Όταν το βλέμμα της σε ακινητοποιεί και γίνεται το μοναδικό μέρος που θες να ανήκεις. Ο κόσμος μπορεί να λέει ότι άργησες, ότι δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις. Μα εκείνη τη στιγμή, ξέρεις. Δεν υπάρχει αργά. Υπάρχει μόνο το τώρα.
Έχω περάσει από το «λίγο». Έχω ζήσει σχέσεις χωρίς χρώμα, έχω συνηθίσει το μέτριο, έχω πει στον εαυτό μου ότι έτσι είναι η ζωή. Έμεινα σε δεσμούς που δεν μου πρόσφεραν τίποτα πέρα από ρουτίνα. Και τότε εμφανίστηκε εκείνη. Η γυναίκα που μου γκρέμισε όλες τις βολικές δικαιολογίες.
Δεν μιλάω για κάτι εύκολο. Μιλάω για εκείνη που ανατρέπει τα πάντα. Σε κάνει να πετάς τα παλιά δεδομένα, να ξεβολεύεσαι, να θυμώνεις και να χαμογελάς την ίδια στιγμή. Σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου, σε αναγκάζει να δεις τι πραγματικά ζητάς. Κι όσο κι αν θέλεις να το παίξεις ψύχραιμος, μέσα σου παραδέχεσαι ότι πρώτη φορά φοβάσαι να χάσεις.
Μπορεί να ήρθε αργά. Μα η αλήθεια είναι πως οι μεγάλοι έρωτες δεν ακολουθούν χρονοδιάγραμμα. Έρχονται όταν έχεις μάθει τι σημαίνει να ζεις μισός. Όταν έχεις κουραστεί από υποκατάστατα, όταν δεν αντέχεις άλλο τις μισές αγάπες. Και τότε, συνειδητοποιείς ότι αυτή η ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί.
Δεν ξέρω τι μας χρωστάει η ζωή. Ξέρω μόνο ότι εσένα σε βρήκα, κι αυτό είναι αρκετό. Δεν θα σου τάξω παραμύθια. Θα σου πω μόνο πως είμαι εδώ. Όσο με αντέχεις και όσο σε αντέχω. Κι αυτό είναι το πιο τίμιο «σ’ αγαπώ» που μπορώ να δώσω.
