Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Στο ορκίζομαι, θα τα έβαζα με τη μοίρα, με τον Θεό, με ολόκληρο το σύμπαν, αν ήταν να πάρω από πάνω σου έστω και μία σου στενοχώρια.
Θα φόρτωνα στους ώμους τους δικούς μου όλα όσα σε βαραίνουν, μόνο και μόνο για να βλέπω εκείνο το χαμόγελό σου που κάνει τη δική μου ζωή ομορφότερη.
Και προς Θεού, δεν θέλω, ούτε μπορώ να σου χαρίσω όλο τον κόσμο, θέλω όμως να σου χαρίσω την ηρεμία σου μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο.
Θέλω να ξέρεις πως, ό,τι κι αν γίνει, υπάρχει ένας άνθρωπος που θα είναι εκεί συνέχεια. Να σε κρατήσει, να σε φροντίσει, να σε αγαπήσει ακόμη περισσότερο τις μέρες που θα κουράζεσαι, θα σπας και θα λυγίζεις.
Κι αν με ρωτούσες μέχρι πού θα έφτανα για σένα, θα σου έλεγα “δεν ξέρω”. Γιατί δεν έχω βρει ακόμη το όριο της αγάπης.
Ένα μονάχα ξέρω, μάτια μου. Αν μου έδιναν χίλιες ζωές, θα τις ζούσα όλες απ’ την αρχή, με όλες τις δυσκολίες και όλα τα ζόρια, αρκεί να με οδηγούσανε ξανά σε σένα.
Κι αν κάποτε ο κόσμος γκρεμιζόταν γύρω μας, δεν θα σου υποσχόμουνα πως θα τον ξανάχτιζα, δεν είμαι δα και τόσο δυνατός…
Θα σε έπαιρνα όμως στην αγκαλιά μου, θα σου φιλούσα το μέτωπο και θα σου έλεγα πως, όσο υπάρχω εγώ, δεν θα χρειαστεί να αντιμετωπίσεις πια τίποτα μοναχή σου.
Γιατί η δική σου ευτυχία δεν είναι απλά μια ευχή μου. Είναι κάτι που θα παλεύω να βλέπω στα μάτια σου, όσο θα έχω ανάσα μέσα μου.
Κι αν χρειαστεί να τα βάλω με τον ίδιο τον κόσμο για να μη σου κλέψει το χαμόγελο, ας έρθει όλος ο κόσμος απέναντί μου, αν του βαστάει.
Θα γύριζα τον κόσμο ανάποδα για να είσαι εσύ ευτυχισμένη σου λέω…
