Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Λένε πως η απόσταση ανάμεσα στο πάθος και το λάθος είναι λεπτή. Μια στιγμή, μια λάθος ματιά, ένα άγγιγμα παραπάνω, κι όλα ανατρέπονται. Το πάθος δεν ρωτάει. Δεν περιμένει. Δεν σεβεται κανόνες. Μπαίνει απρόσκλητο, τα κάνει όλα σκόνη και σε αφήνει να αναρωτιέσαι αν αυτό που ζεις είναι ευλογία ή κατάρα.
Στην αρχή σε ζαλίζει. Η καρδιά σου τρέχει πιο γρήγορα από τη λογική σου. Ό,τι κι αν κάνεις, τον σκέφτεσαι. Μια ματιά του αρκεί για να χαθείς, ένα άγγιγμά του για να ξεχάσεις ολόκληρο τον κόσμο. Εκεί είναι που το πάθος γίνεται σχεδόν εμμονή· και κάθε εμμονή είναι επικίνδυνη.
Κι ύστερα έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι αυτό που ζεις μπορεί να είναι το μεγαλύτερο σου λάθος. Μια σχέση που δεν οδηγεί πουθενά, μια ιστορία που δεν έχει τέλος, ένα «μαζί» που ζει μόνο στα κρυφά. Μα αντί να κάνεις πίσω, βουτάς πιο βαθιά. Γιατί; Γιατί τα λάθη που έχουν πάθος είναι αυτά που μας καίνε πιο γλυκά.
Το πάθος έχει μια γοητεία που σε τρελαίνει. Σε κάνει να αγνοείς το λογικό, να παραμερίζεις τις συνέπειες. Ξέρεις ότι θα πληγωθείς, κι όμως το ζεις μέχρι το κόκαλο. Γιατί αυτό που σε τρελαίνει περισσότερο δεν είναι η ασφάλεια, αλλά η φωτιά.
Κι όταν η φωτιά σβήσει, μένει η στάχτη. Εκεί καταλαβαίνεις αν άξιζε ή όχι. Αν ήταν όντως λάθος ή αν ήταν η πιο δυνατή εμπειρία που σε διαμόρφωσε. Γιατί στο τέλος, το μόνο πραγματικό λάθος είναι να μην τολμήσεις να ζήσεις.
Το πάθος είναι επικίνδυνο. Το λάθος είναι αναπόφευκτο. Μα τα δύο μαζί είναι αυτά που γράφουν τις πιο αληθινές ιστορίες.
