Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Να την προσέχεις, φίλε. Και άκουσέ με καλά, γιατί δεν συνηθίζω να μιλάω για εκείνη. Ξέρω τι άνθρωπος είναι. Ξέρω πόσο δύσκολα ερωτεύεται και πόσο ολοκληρωτικά δίνεται όταν τελικά της συμβεί. Κι εσύ, απ’ ό,τι φαίνεται, είσαι ο εκλεκτός. Ο καινούριος, ο μεγάλος, ο σπάνιος έρωτας. Συγχαρητήρια.
Ξέρεις πόσο σπάνια είναι αυτή η γυναίκα; Πόσο δύσκολα αφήνει κάποιον να μπει πραγματικά στη ζωή της; Μπορεί να φλερτάρει, να γελάσει, να περάσει καλά. Αλλά να ερωτευτεί; Εκεί αλλάζει το πράγμα. Δεν κρατάει δεύτερες επιλογές. Δεν παίζει με δύο ταμπλό. Όταν αποφασίσει πως σε θέλει, τελείωσε. Οι υπόλοιποι άντρες παύουν να έχουν σημασία.
Και δεν σου μιλάω θεωρητικά.
Φέτος ξέχασε ακόμα και τη γιορτή μου.
Εμένα, που κάποτε δεν χρειαζόταν ημερολόγιο για να θυμηθεί. Που ήξερε πότε θα με πάρει, τι θα μου πει, ακόμα και ποιο αστείο θα κάνουμε κάθε χρόνο. Ούτε ένα μήνυμα. Ούτε ένα τυπικό «χρόνια πολλά».
Και ξέρεις τι με εξόργισε περισσότερο; Όχι ότι ξέχασε. Αλλά ότι κατάλαβα γιατί.
Είναι τόσο αφοσιωμένη σ’ εσένα, τόσο απορροφημένη από αυτό που ζει, που για πρώτη φορά δεν περίσσεψε ούτε μια σκέψη για μένα.
Μη βιαστείς να χαρείς. Δεν σου το λέω για να καμαρώσεις. Ούτε για να σου ζητήσω εξηγήσεις. Δεν μου χρωστάς τίποτα εσύ. Κι εκείνη έχει κάθε δικαίωμα να ερωτεύεται όποιον θέλει.
Αλλά, βλέπεις, εγώ ξέρω και κάτι που εσύ μπορεί να μην έχεις καταλάβει ακόμα.
Ξέρω πόσο δίνει. Πόσο θυμάται. Πόσο προσέχει τις λεπτομέρειες. Πόσο εύκολα μπορεί να βάλει στην άκρη ακόμα και ανθρώπους που έχουν υπάρξει σημαντικοί για εκείνη, επειδή αυτή τη φορά πιστεύει πως βρήκε κάτι που αξίζει να προστατεύσει.
Και με θυμώνει που εγώ το ξέρω, ενώ δεν είμαι καθόλου βέβαιος πως το ξέρεις εσύ.
Γιατί, φίλε, είναι πολύ εύκολο να απολαμβάνεις μια γυναίκα που σε έχει προτεραιότητα. Να συνηθίσεις τα μηνύματα, το ενδιαφέρον, την επιθυμία της να σε βλέπει. Να αρχίσεις να πιστεύεις πως όλα αυτά είναι φυσιολογικά και θα συνεχίσουν να υπάρχουν ανεξάρτητα από το πώς της φέρεσαι.
Εκεί αρχίζουν τα λάθη.
Μην την αφήσεις να σου εξηγεί ξανά και ξανά τι την πειράζει. Μην την κάνεις να αισθανθεί υπερβολική επειδή ζητάει την ίδια προσοχή που σου δίνει. Και, κυρίως, μην περιμένεις να σταματήσει να μιλάει για να καταλάβεις ότι κάτι έχει τελειώσει.
Την ξέρω τη σιωπή της.
Δεν έρχεται όταν δεν έχει τίποτα να πει. Έρχεται όταν έχει πει τα πάντα και ντρέπεται πια που χρειάζεται να τα επαναλαμβάνει.
Πρώτα θα σταματήσει να παραπονιέται. Μετά να ρωτάει. Ύστερα θα πάψει να περιμένει το τηλέφωνό σου. Θα συνεχίσει να σου μιλάει, ίσως και να γελάει μαζί σου, αλλά δεν θα υπάρχει πια εκείνη η ανυπομονησία στη φωνή της.
Κι εσύ, αν είσαι αρκετά απρόσεκτος, θα το περάσεις για ηρεμία.
Μέχρι να καταλάβεις πως η γυναίκα που κάποτε ξεχνούσε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο για σένα έχει αρχίσει να σε βγάζει κι εσένα από τον δικό της.
Και τότε δεν θα υπάρχει καβγάς να κερδίσεις. Ούτε εξήγηση να δώσεις.
Θα έχει τελειώσει.
Γι’ αυτό να την προσέχεις, φίλε.
Δεν με ενδιαφέρει αν θα θυμηθεί τη γιορτή μου του χρόνου. Θα προτιμούσα να μην τη θυμηθεί ποτέ ξανά, αν αυτό σημαίνει πως είναι ευτυχισμένη μαζί σου.
Αλλά αν πρόκειται να την πληγώσεις, τουλάχιστον μην έχεις το θράσος να παριστάνεις αργότερα πως δεν ήξερες τι γυναίκα είχες δίπλα σου.
*Γιατί εγώ σήμερα έμαθα πόσο πολύ σε αγαπάει από κάτι που ξέχασε.*
*Φρόντισε να μη μάθεις εσύ πόσο οριστικά μπορεί να πάψει να αγαπάει από το ίδιο πράγμα.*
*Από τη μέρα που δεν θα θυμηθεί ούτε το όνομά σου.*
