Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Τα λόγια είναι απλώς αυτό: λόγια. Όσο όμορφα, όσο αληθινά, όσο βολικά κι όσο ευχάριστα στα αυτιά μας, δε λύνουν τίποτα αν δεν γίνουν πράξεις.
Κι αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι ο άλλος σε παραμυθιάζει. Μπορεί κάλλιστα να είναι ειλικρινής και να έχει τις καλύτερες επίσης των προθέσεων αλλά να μη μπορεί να πραγματώσει όσα λέει.
Κάπως έτσι ψυχανεμίζομαι πως είσαι αγαπημένε γι’ αυτό και είμαι οκ εφόσον στο κεφάλι μου τα έχω τοποθετήσει ακριβώς όπως πρέπει.
Οπότε ένα μένει να σου πω ως απόκριση: Σε άκουσα.. να σε φιλήσω τώρα να τα πούμε καλύτερα;
Όχι δεν υπονοώ κάτι, δε σε θίγω ούτε κάνω απόπειρα να γίνω κυνική. Σίγουρα επιπρόσθετα δεν παριστάνω την άνετη τη μοντέρνα ή τη τόσο απελευθερωμένη.
Πιο στανταράκι είναι όμως πως ξέρω τι μου γίνεται είμαι ακομπλεξάριστη κι απροβλημάτιστη πια. Λέω πια, διότι δεν ήμουν πάντα έτσι και κάθε άλλο παρά απλό είναι να γίνει κανείς.
Έπειτα να σου κάτι άλλο αγαπημένε; Γιατί να κολλάμε στα λόγια, γιατί να παλεύουμε να συμφωνήσουμε και να χαλιόμαστε ενώ μπορούμε να είμαστε όμορφα με τόσους τρόπους;
Ακόμη κι αν υποθέσουμε πως συννενοούμαστε στη θεωρία, κανείς και τίποτα δε μας εξασφαλίζει ότι θα δουλέψει όλο αυτό.
Περισσότερη σημασία έχει πιστεύω να αφεθούμε στη χημεία που υπάρχει, να ζήσουμε την υπέροχη τρέλα κι όλα όσα γεννιούνται όταν είμαστε μαζί, παρά να βασανίζουμε τις λέξεις κι ως εκ τούτου κι εμάς.
Όχι αγαπημένε.. δεν θέλω να χάνουμε πολύτιμο χρόνο σε άσκοπες συζητήσεις που θα μας μπερδέψουν ή θα μας απομακρύνουν στην τελική.
Ό,τι είναι να γίνει έτσι κι αλλιώς θα γίνει. Σταμάτα να μιλάς λοιπόν.. χαλάρωσε
Σε άκουσα να είσαι σίγουρος όμως γνώμη δεν αλλάζω: προτιμώ να σε φιλήσω!
Αυτός ο τρόπος είναι πιο αποτελεσματικός με μας.. το έχω αποδεχτεί πια μετά τη διαπίστωση.
Κι εγώ ενδεχομένως έχω πολλά να πω αλλά δε θα το κάνω. Δε θα το κάνω για να μη μπω σε άλλα μονοπάτια. Δε θα το κάνω γιατί δε θέλω να χρειαστεί να πάρω άλλες αποφάσεις.
Προτιμώ να νιώθω πλέον από το να σκέφτομαι ή να μιλώ.
Κι επειδή μαζί σου νιώθω όλα αυτά που θέλω, που μου έχουν λείψει και που είναι τόσο δυσεύρετα.. να σε φιλήσω να τα πούμε καλύτερα;
Ειρωνικό λίγο για έναν άνθρωπο σαν εμένα που μου αρέσει η επικοινωνία, ο διάλογος και η συνεννόηση.
Αν όμως δεν είσαι προσαρμόσιμος, διαλακτικός και ευέλικτος μεγαλώνοντας, είναι προφανές ότι το μόνο που θα πετύχεις είναι να στερήσεις όμορφα πράγματα τον εαυτό σου.
Άλλωστε δεν πρόκειται για συμβιβασμό κι έκπτωση στη συγκεκριμένη περίπτωση διότι ξέρω ποια είμαι και τι θέλω.
Κυρίως ξέρω τι δε με γεμίζει πια, με τι δεν αισθάνομαι όμορφα και που είναι τα όριά μου.
Κι όλα αυτά δεν σχετίζονται με σένα. Από σένα κρατώ με ενδιαφέρον το πως νιώθω μαζί σου.
Άσε τις κουβέντες λοιπόν αγαπημένε.. μεγάλες ή μικρές.
Σε άκουσα! Κι επειδή σε άκουσα.. θα σε φιλήσω τώρα για να πούμε καλύτερα.
Για να τα πούμε με τον τρόπο που μόνο εμείς ξέρουμε!
