Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Σε μια εποχή όπου η εύρεση συντρόφου γίνεται με απίστευτη ευκολία, όχι μόνο λόγω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και εξαιτίας της νοοτροπίας που θέλει τις σχέσεις αναλώσιμες, οι λέξεις υπομονή, ανοχή, κατανόηση, προσπάθεια και συμβιβασμός ανάμεσα στα ζευγάρια μοιάζουν να έχουν εξαλειφθεί.
Το αποτέλεσμα; Σχέσεις που διαλύονται με την πρώτη δυσκολία και κατά συνέπεια, γίνεται όλο και πιο δύσκολο για δύο ανθρώπους να στεριώσουν μαζί.
Καμία σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων δεν είναι ποτέ ρόδινη. Θα υπάρξουν καβγάδες, δυσκολίες, ακόμη και χωρισμοί και επανασυνδέσεις. Χρειάζεται προσπάθεια και από τις δύο πλευρές, ώστε η σχέση να συνεχίσει να υφίσταται.
Για παράδειγμα, αν ένας άνθρωπος που αγαπά προσπαθεί για τη σχέση του και υποχωρεί πάντα εκείνος όταν υπάρχουν καβγάδες, ακόμη κι αν δεν φταίει, κάποια στιγμή θα κουραστεί. Κι αυτό γιατί η αγάπη δεν πρέπει να είναι μονόπλευρη. Ό,τι προσφέρεις σε συναισθήματα, πρέπει να το λαμβάνεις κι εσύ. Όταν σέβεσαι, πρέπει να σε σέβονται. Όταν προσπαθείς, φροντίζεις και αγαπάς, θα πρέπει να υπάρχει και η αντίστοιχη ανταπόκριση.
Διαφορετικά, ενώ η αγάπη σου θα έπρεπε να είναι το σπίτι σου, εσύ θα νιώθεις πάντα φιλοξενούμενος.
Πάντα θα φοβάσαι μήπως πεις κάτι και ξεσπάσει καβγάς.
Πάντα θα πρέπει να ανέχεσαι για να μην αντικατασταθείς.
Πάντα θα πρέπει να σιωπάς για να μην διωχθείς.
Πάντα θα πρέπει να προσπαθείς για να αποδείξεις ότι αξίζεις να βρίσκεσαι εκεί.
Αν χρειάζεται να νιώθεις φιλοξενούμενος μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, απλώς δεν αξίζει να βρίσκεσαι εκεί.
Σου αξίζει να νιώθεις ηρεμία, γαλήνη και σιγουριά μέσα σε αυτό. Πρέπει να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και όχι να αγωνίζεσαι να γίνεις κάποιος άλλος, προκειμένου να σε αποδεχτούν.
Γιατί, αν η αγάπη είναι αληθινή, νιώθεις ότι βρίσκεσαι στο σπίτι σου, εκεί όπου μπορείς να είσαι ο αληθινός σου εαυτός.
