Γράφει η Αστέρω
Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές πώς θα ήταν αν μπορούσαμε, έστω για λίγα λεπτά, να δούμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που μάς αγαπά.
Τι θα βλέπαμε άραγε; Θα αναγνωρίζαμε τον εαυτό μας; Θα μας ξάφνιαζαν όσα θα ανακαλύπταμε;
Το σκέφτομαι καμιά φορά όταν μιλάμε. Όταν λες κάτι για σένα που εγώ το βλέπω διαφορετικά. Όταν αναφέρεις κάτι που κατάφερες σαν να μην είναι σπουδαίο ή όταν στέκεσαι λίγο παραπάνω σε κάτι που δεν πήγε όπως θα ήθελες.
Κι εκείνες τις στιγμές θέλω να σου πω τόσα πολλά, που τελικά μπορεί να μη σου πω τίποτα. Θα ήθελα να μπορούσες να δεις τον εαυτό σου, έστω για λίγο, μέσα από τα δικά μου μάτια.
Να καταλάβεις πώς σε βλέπω, ακόμη κι όταν δε σου το λέω. Να ακούσεις πώς μιλάω για σένα όταν δεν είσαι εκεί. Να καταλάβεις γιατί χαμογελάω με κάτι που είπες και που πιθανότατα εσύ έχεις ήδη ξεχάσει.
Μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι. Η ευστροφία σου. Το χιούμορ σου, ακόμη κι όταν με εκνευρίζει. Τα μάτια σου. Εκείνη η πλευρά σου που δεν τη δείχνεις εύκολα, αλλά όταν εμφανίζεται με κάνει να σε αγαπάω λίγο περισσότερο.
Και όχι, δεν είναι όλα εύκολα μαζί σου. Ούτε μαζί μου, για να είμαστε δίκαιοι.
Υπάρχουν φορές που δε σε καταλαβαίνω. Που με θυμώνεις. Που θα ήθελα να μου μιλήσεις περισσότερο ή να μη χρειάζεται να μαντεύω τι σκέφτεσαι. Κι άλλες φορές που ξέρω πως ούτε εγώ κατάφερα να σου δείξω αυτό που ήθελα.
Αλλά δεν είναι αυτές οι στιγμές που μου έρχονται πρώτες στο μυαλό όταν σε σκέφτομαι.
Μου έρχονται εκείνες οι μικρές, οι ασήμαντες για τους άλλους. Μια κουβέντα σου που με εξελίσσει. Ένα αστείο. Κάτι τρυφερό που μου είπες εκεί που δεν το περίμενα. Κάτι που σε έκανε να γελάσεις. Μια στιγμή που ήσουν απλώς ο εαυτός σου.
Κι είναι περίεργο πόσα πράγματα μπορεί να αγαπήσει κανείς σε έναν άνθρωπο χωρίς εκείνος να ξέρει καν ότι υπάρχουν.
Δεν ξέρω αν θα συμφωνούσες με όσα βλέπω. Μπορεί να γελούσες, να μου έλεγες ότι υπερβάλλω. Μπορεί πάλι να με άκουγες στωικά χωρίς να πεις τίποτα.
Δεν έχει σημασία.
Δεν προσπαθώ να σε πείσω πως είσαι τέλειος. Ξέρω πως δεν είσαι. Όπως ξέρεις κι εσύ πως δεν είμαι ούτε εγώ.
Ούτε θέλω να αλλάξω τον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου. Θα ήθελα απλώς να γνωρίζεις ότι υπάρχει κι αυτή η εικόνα σου. Η δική μου.
Μια εικόνα που έχει μέσα της θαυμασμό, τρυφερότητα, επιθυμία. Που χωράει και τα ελαττώματά σου, και τις παραξενιές σου, και όσα με κάνουν καμιά φορά να σηκώνω τα μάτια στον ουρανό και να λέω «τι θα κάνω εγώ με δαύτον;».
Και μετά να χαμογελάω.
Δεν ξέρω αν θα μπορούσα ποτέ να σου εξηγήσω ακριβώς τι βλέπω όταν σε σκέφτομαι. Υπάρχουν συναισθήματα που όσο προσπαθείς να τα βάλεις σε λέξεις, τόσο φοβάσαι πως κάτι θα τους λείπει.
Γι’ αυτό θα ήθελα, μόνο για λίγο, να μπορούσες να μπεις στη θέση μου.
Να δεις αυτό που βλέπω.
Όχι για να γίνεις διαφορετικός. Ούτε για να αποδείξεις τίποτα.
Μόνο και μόνο για να καταλάβεις γιατί, ενώ είχα κλειδαμπαρώσει την πόρτα στον έρωτα, εσένα σε άφησα να μπεις.
