Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν τελειώνουν οι σχέσεις τη μέρα που ακούγεται το αντίο. Τελειώνουν πολύ νωρίτερα, σε ώρες που κανείς δεν χειροκροτεί και κανείς δεν προσέχει.
Νομίζεις ότι ο άλλος έφυγε ξαφνικά. Ότι κάτι συνέβη, κάτι καινούριο μπήκε στη ζωή του και τον πήρε μακριά. Είναι βολικό να το πιστεύεις. Σου αφήνει χώρο να θυμώσεις, να κατηγορήσεις, να σταθείς απέναντι χωρίς να κοιτάξεις μέσα. Μόνο που οι άνθρωποι δεν σηκώνονται ένα πρωί και φεύγουν έτσι. Φεύγουν σιγά, σχεδόν αθόρυβα, σε δόσεις που δεν καταγράφονται.
Φεύγουν την πρώτη φορά που ένιωσαν ότι δεν ακούστηκαν και δεν το έκαναν θέμα. Τη δεύτερη που κατάπιαν μια λέξη για να μη χαλάσουν τη στιγμή. Την τρίτη που προσπάθησαν λίγο παραπάνω μόνοι τους και κατάλαβαν ότι δεν υπάρχει “μαζί”. Εκεί αρχίζει η ρωγμή. Όχι όταν κλείνει η πόρτα.
Υπάρχει ένα σημείο που η αξιοπρέπεια αρχίζει να βαραίνει. Όχι θεαματικά, όχι με φωνές. Σαν ένα μικρό βάρος στο στήθος που δεν φεύγει. Εκεί αρχίζει η αποχώρηση. Όταν το “μένω” γίνεται πιο ακριβό από το “φεύγω”. Όταν δεν χρειάζεται πια καβγάς για να απομακρυνθείς. Αρκεί η σιωπή.
Και τότε αλλάζει κάτι ύπουλο. Δεν ζητάνε, δεν διεκδικούν, δεν εξηγούν. Δεν γιατί δεν θέλουν. Γιατί έχουν ήδη εξηγήσει αρκετές φορές και δεν βρήκαν χώρο να ακουστούν. Μαζεύονται μέσα τους, τακτοποιούν όσα ένιωσαν, και αρχίζουν να αποσύρονται από μέσα προς τα έξω. Εσύ βλέπεις ακόμα παρουσία. Εκείνοι ζουν ήδη αλλού.
Η νέα αρχή που θα τους δεις να κάνουν δεν είναι η αιτία. Είναι απλώς η επιβεβαίωση ότι είχαν φύγει καιρό πριν. Ότι αυτό που εσύ ονόμαζες “μας”, για εκείνους είχε γίνει συνήθεια χωρίς παλμό.
Γι’ αυτό, όταν έρχεται εκείνη η μέρα και σου λένε ότι τελείωσε, μην στέκεσαι στη λέξη. Η λέξη είναι το τελευταίο κομμάτι. Το πιο εύκολο. Η απόφαση είχε παρθεί σε στιγμές που δεν έδωσες σημασία. Σε βλέμματα που δεν διάβασες. Σε σιωπές που πέρασαν σαν να μην ειπώθηκε τίποτα.
Οι άνθρωποι δεν φεύγουν όταν σε αφήνουν. Σε αφήνουν όταν έχουν ήδη φύγει.
Κι αν θες να καταλάβεις πότε τους έχασες, μην κοιτάξεις την έξοδο. Κοίτα τις φορές που ήταν ακόμα εκεί και εσύ ήσουν απών.
