Δεν σου ζητάω να γυρίσεις.
Ούτε να μετανιώσεις.
Αλλά αν ποτέ σε ρωτήσει κανείς… πες τους, πως κάποτε ήμουν ολόκληρος κόσμος.
Κι εσύ τον προσπέρασες.
Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Δεν σου θυμώνω επειδή έφυγες.
Ούτε επειδή με ξέχασες.
Σου θυμώνω επειδή συνέχισες να ζεις σαν να μη συνέβη τίποτα.
Σαν να μη σου έλειψα ποτέ. Σαν να μην ήμουν ποτέ κομμάτι σου.
Σαν να μη γέλασες, σαν να μη με κοίταξες όπως με κοίταξες εκείνο το βράδυ.
Με θυμώνει που έκανες scroll στη ζωή, και πέρασα απλά σαν μια ιστορία 24 ωρών.
Που σε πέτυχα τυχαία να μιλάς με τον ίδιο ενθουσιασμό σε άλλη, όπως μίλαγες σε μένα.
Που τα τραγούδια που μου έστελνες απλά τους άλλαξες παραλήπτη.
Που οι σιωπές σου δεν έχουν εμένα πια μέσα τους.
Κι εγώ;
Εγώ ακόμη παλεύω να ξημερώσει χωρίς να σε σκέφτομαι.
Ακόμη προσπαθώ να πάψω να αναρωτιέμαι αν σου λείπω έστω για λίγο.
Δεν με νοιάζει να γυρίσεις. Δεν με νοιάζει να πεις “συγγνώμη”.
Με νοιάζει μόνο να ένιωσες. Να πόνεσες λίγο. Να θυμήθηκες κάτι από εμάς. Να σε τσίμπησε η απουσία μου.
Μα εσύ… δεν ένιωσες.
Κι εκεί είναι που με θυμώνεις.
Γιατί εγώ σου τα έδωσα όλα.
Όχι για να επιστραφούν. Αλλά για να εκτιμηθούν. Για να αναγνωριστούν.
Και τελικά, αυτό πονάει πιο πολύ. Όχι το “αντίο”, αλλά η ευκολία σου να με ξεπεράσεις.
Το ότι εγώ ακόμα σε κουβαλάω σαν βάρος, κι εσύ δεν χρειάστηκε καν να κάνεις ένα βήμα πίσω να κοιτάξεις.
