Γράφει η Ιωάννα Ανδριανού
Δεν είναι όλοι για πάντα. Αλλά όλοι κάτι αφήνουν πίσω τους.
Μερικοί περνούν από τη ζωή σου αθόρυβα. Σαν να ήρθαν για λίγο καιρό να καθίσουν σε μια καρέκλα που έμεινε άδεια και μετά σηκώθηκαν χωρίς να κάνουν θόρυβο. Δεν μένουν για χρόνια, όμως η παρουσία τους αλλάζει κάτι μέσα σου.
Στην αρχή δεν το καταλαβαίνεις. Νομίζεις πως οι άνθρωποι που συναντάς είναι απλώς κομμάτι μιας στιγμής. Μια γνωριμία, μια σχέση, μια περίοδος που θα περάσει. Μόνο αργότερα συνειδητοποιείς ότι κάποιοι άφησαν σημάδια πιο βαθιά από όσο φανταζόσουν.
Κάποιος σου έμαθε πώς είναι να σε κοιτούν με ειλικρίνεια. Κάποιος άλλος σου έδειξε πόσο εύκολα μπορεί να χαθεί η εμπιστοσύνη. Υπήρξαν άνθρωποι που σε στήριξαν χωρίς να το διαφημίσουν και άλλοι που σε απογοήτευσαν χωρίς να δώσουν καμία εξήγηση.
Όλοι τους, με τον δικό τους τρόπο, πρόσθεσαν κάτι στην ιστορία σου.
Δεν είναι όλες οι παρουσίες φωτεινές. Μερικές φέρνουν σύγχυση, άλλες αφήνουν πληγές που χρειάζονται χρόνο για να κλείσουν. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη κι εκείνες έχουν έναν ρόλο. Σε αναγκάζουν να κοιτάξεις διαφορετικά τον εαυτό σου, να αλλάξεις όρια, να μάθεις πού αξίζει να επενδύεις την εμπιστοσύνη σου.
Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι η διάρκεια δεν είναι το μοναδικό μέτρο αξίας μιας σχέσης. Υπάρχουν άνθρωποι που έμειναν για χρόνια χωρίς να αφήσουν τίποτα ουσιαστικό πίσω τους. Και άλλοι που πέρασαν για λίγο, όμως η παρουσία τους άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο.
Η ζωή μοιάζει περισσότερο με ένα πέρασμα ανθρώπων παρά με μια μόνιμη σύνθεση. Κάποιοι θα περπατήσουν δίπλα σου για μεγάλο κομμάτι του δρόμου. Κάποιοι θα χαθούν νωρίς. Άλλοι θα εμφανιστούν απροσδόκητα και θα φύγουν το ίδιο ξαφνικά.
Το σημαντικό δεν είναι ποιος έμεινε μέχρι το τέλος.
Είναι τι κράτησες από τον καθένα.
Μια φράση που θυμάσαι ακόμη. Μια στάση ζωής που σε επηρέασε. Μια εμπειρία που σε έκανε πιο προσεκτικό ή πιο ανοιχτό.
Έτσι χτίζεται η διαδρομή σου.
Με ανθρώπους που δεν ήταν όλοι για πάντα, αλλά άφησαν κάτι που συνεχίζει να υπάρχει μέσα σου, πολύ καιρό αφότου έφυγαν.
