Γράφει ο Χάρης Αναστασίου
Δεν κουράστηκες από τους ανθρώπους. Κουράστηκες από τις δικαιολογίες τους.
Από εκείνη τη μόνιμη καθυστέρηση ανάμεσα σε αυτά που λέγονται και σε αυτά που τελικά συμβαίνουν. Από τις υποσχέσεις που προφέρονται εύκολα, αλλά χάνονται μόλις έρθει η ώρα να στηριχθούν με πράξεις.
Στην αρχή προσπαθείς να καταλάβεις. Δίνεις χρόνο, εξηγήσεις, δεύτερες σκέψεις. Λες πως όλοι περνούν δύσκολες φάσεις, πως οι άνθρωποι καμιά φορά μπερδεύονται, πως ίσως δεν ήταν η σωστή στιγμή. Μαζεύεις μικρές απογοητεύσεις και τις βαφτίζεις κατανόηση.
Όμως κάποια στιγμή κουράζεσαι να μεταφράζεις τη σιωπή του άλλου σε καλή πρόθεση.
Δεν είναι η απουσία που σε βαραίνει. Είναι η μόνιμη δικαιολογία που τη συνοδεύει. Εκείνο το «δεν πρόλαβα», το «θα το δούμε», το «είναι περίπλοκο τώρα». Λόγια που απλώς μετακινούν το ίδιο κενό λίγο πιο πέρα στον χρόνο.
Και όσο περνά ο καιρός, αρχίζεις να βλέπεις καθαρότερα.
Οι άνθρωποι δεν είναι τόσο περίπλοκοι όσο θέλουν να δείχνουν. Όταν κάποιος θέλει να είναι παρών, δεν χρειάζεται πολλές εξηγήσεις. Βρίσκει τρόπο να εμφανιστεί. Κρατά μια υπόσχεση χωρίς να την επαναλαμβάνει κάθε λίγο για να την κρατήσει ζωντανή.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άλλοι δεν μπορούν. Είναι ότι δεν επιλέγουν.
Και τότε αλλάζει κάτι μέσα σου.
Δεν θυμώνεις. Δεν ψάχνεις αντιπαραθέσεις. Απλώς σταματάς να επενδύεις σε λόγια που δεν έχουν βάρος. Σταματάς να κρατάς χώρο για ανθρώπους που εμφανίζονται μόνο όταν τους βολεύει.
Η κούραση αυτή δεν σε κάνει σκληρό. Σε κάνει προσεκτικό.
Αρχίζεις να δίνεις αξία σε εκείνους που δεν χρειάζονται εξηγήσεις για να είναι εκεί. Σε εκείνους που δεν στήνουν ιστορίες για να καλύψουν μια απουσία. Η παρουσία τους είναι απλή και καθαρή.
Και τότε καταλαβαίνεις κάτι που δεν είχες σκεφτεί παλιότερα.
Οι σχέσεις δεν χαλάνε από λάθη. Χαλάνε όταν οι δικαιολογίες γίνονται τρόπος ζωής.
Γιατί το λάθος διορθώνεται. Η πρόθεση φαίνεται.
Η δικαιολογία, όμως, απλώς επαναλαμβάνεται.
