Γράφει η Πράξια Αρέστη
Περνάει ο χρόνος μέσα στη μοναξιά της ανεκπλήρωτης αγάπης.
Δεν είναι ότι δεν αγαπάω πια τη ζωή μου.
Είναι που ξέρω τι θέλω αλλά δε θα μπορώ ποτέ να το έχω.
Είναι που κάθε πρωί σου λέω καλημέρα πριν καλά καλά ανοίξουν τα μάτια μου και ονειρεύομαι τους δυο μας στο δρόμο να σου κρατάω το χέρι και να βλέπω τα χείλη σου να κινούνται και τα μάτια σου να σπινθηρίζουν και να νιώθω ότι είμαι στον παράδεισο.
Είναι που με πληγώνει ο τόσος χαμένος χρόνος που περνάει και πίσω δε γυρνά για να μου δώσει τις στιγμές που μου χρωστά μαζί σου.|
Είναι που δεν υπάρχει άλλος εκεί έξω σαν εσένα μάτια μου και νιώθω μόνη σ’ ένα κόσμο που δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω κι ίσως να μη θέλω κιόλας.
Είναι που μαζί σου νιώθω ότι είμαι σπίτι. Που κανείς δε θα μ’ αγαπήσει όπως εσύ και που κανένα δε θα σ’ αφήσω να μ’ ανοίξει όπως άφησα εσένα.
Είναι αλήθεια. Είναι πιο καλή η μοναξιά από το να συμβιβάζεσαι σε είδωλα και να ζεις για το θεαθήναι.
Αγάπησα κι ατύχησα. Θα ζήσω μ’ αυτό μέχρι την τελευταία μου πνοή, όμως τουλάχιστον θα ζήσω αληθινά.
Μη μου θυμώνεις που κλείνομαι στον εαυτό μου. Είναι που κουράζομαι και πονάω.
Μη νευριάζεις όταν σου ζητώ για λίγο να σε δω. Είναι που τελειώνουν οι αντοχές μου.
Μη μου θυμώνεις όταν έχω τάσεις φυγής. Δε θα πάω πουθενά αν δε μ’ αφήσεις. Έτσι κι αλλιώς δε ζω χωρίς εσένα.
Μπορώ να σου εξηγήσω πόσο δύσκολο είναι αυτό και να το καταλάβεις; Είναι σα να βλέπεις τον ήλιο και να ξέρεις ότι είναι εκεί για να σε ζεστάνει, όμως, συνεχώς να τον κρύβουν τα σύννεφα κι εσύ να μένεις στην παγωνιά, αγκαλιάζοντας αυτές τις λίγες ηλιαχτίδες που κάποτε ξεπροβάλλουν.
Διψώ για ζωή κι έρωτα, μα δε βρίσκω πουθενά την πηγή. Διψώ για σένα κι ας μην το δείχνω τόσο. Είναι που έχασα το δικαίωμα να σε διεκδικώ εδώ και καιρό.
Είσαι όαση μέσα στην έρημό μου και μόλις σ’ αγγίξω, χάνεσαι. Κι αυτός ο κόσμος χωρίς εσένα με τρομάζει. Μείνε γιατί κανείς δεν μπορεί να ζει σε μια έρημο χωρίς οάσεις. Μείνε για να μπορώ να σου λέω καλημέρα κι ας μη σε βλέπω συχνά.
