Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Δεν είναι ίδια με τις άλλες, όχι. Είναι διαφορετική. Ιδιαίτερη. Απρόβλεπτη. Παράξενη. Αλλιώτικη, από αυτές, που έλεγες ότι είχες γνωρίσει μέχρι τώρα.
Έχει πάνω της σημάδια από έρωτες κρυφούς. Έρωτες προδότες και παράλληλους που της σημάδεψαν τη ψυχή και έγδαραν το δέρμα της σα λυσσασμένα ζώα. Είναι σκληρή, έτοιμη για κάθε μάχη που θα βρει στο δρόμο της και έχει για άμυνα μια δύναμη κρυφή.
Αυτή τη γυναίκα, για να την αγαπήσεις, να τη κρατήσεις κοντά σου και να μείνεις μαζί της μέχρι το τέλος, θέλει να έχεις υπομονή, τόλμη και θάρρος. Έχει παρελθόν δύσκολο, μαύρες σκιές που πρέπει να αφανιστούν και πληγές που ακόμα αιμορραγούν. Έχει μαύρους ουρανούς, και εικόνες που είναι ακόμα θολές που πρέπει να επισκιαστούν από άσπρα σύννεφα και ήλιο λαμπερό για να χρωματίσουν από την αρχή το είναι της.
Θέλει κότσια να αφουγκραστείς το χαρακτήρα της. Θέλει δύναμη να αντέξεις τις εκρήξεις της, και γερό στομάχι να αντεπεξέλθεις στους εφιάλτες της που σκίζουν ακόμα τα όνειρά της.
Χρειάζεται αγάπη, πολλή αγάπη για να μπορέσεις να θεραπεύσεις, αυτό το μαύρο κουτί που κρύβει μέσα της, σαν τα αεροπλάνα. Πραγματική αγάπη, από αυτές που δηλώνονται με πράξεις, με αποδείξεις, με πίστη, όχι με λόγια, ψεύτικα και μεγάλα, από αυτά έχει χορτάσει ήδη.
Χρειάζεται υπομονή και επιμονή για να γκρεμίσεις τις ανασφάλειές της και να περάσεις το τείχος που έχει χτίσει για να μη τη βλέπουν. Αυτό που ορθώνεται μπροστά της σαν οχυρό, όταν νοιώσει ότι γύρω της επικρατεί δυσωδία και ψευτιά.
Μα πάνω από όλα όμως, θέλει να έχεις θέληση να είσαι μαζί της, θέληση και πείσμα, για να μπορεί να βλέπει στα μάτια σου την αλήθεια για να μπορέσει να σε εμπιστευτεί. Για να μπορέσει να γύρει το κεφάλι της δίπλα σου αληθινά, χωρίς το παραμικρό δισταγμό, χωρίς καμία αμφιβολία για το ότι είσαι πρόθυμος να της προσφέρεις. Και τότε όλα μαγικά, θα αλλάξουν, σα να μην έγιναν ποτέ.
