Γράφει ο Χάρης Αναστασίου
Ας το πει ένας άντρας, μπας και σταματήσουμε κάποτε να βαφτίζουμε τα αυτονόητα «περίπλοκες καταστάσεις». Όταν ένας άντρας θέλει πραγματικά μια γυναίκα στη ζωή του, φαίνεται. Όχι επειδή θα είναι διαθέσιμος είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, ούτε επειδή θα εγκαταλείψει δουλειές, φίλους και υποχρεώσεις για χάρη της. Αυτά είναι ανοησίες. Θα φαίνεται επειδή, μέσα στην κανονική του ζωή, θα της κάνει χώρο.
Θα βρει χρόνο να τη δει. Θα σηκώσει το τηλέφωνο. Θα στείλει εκείνο το μήνυμα χωρίς να περιμένει τρεις μέρες για να μη φανεί «πολύ διαθέσιμος». Θα προτείνει ο ίδιος την επόμενη συνάντηση. Δεν θα την αφήνει να αναρωτιέται κάθε εβδομάδα αν ενδιαφέρεται ακόμη. Κυρίως, δεν θα χρειάζεται εκείνη να τραβάει συνεχώς τη σχέση από το μανίκι για να προχωρήσει δύο βήματα.
Ναι, υπάρχουν δύσκολες περίοδοι. Υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν δώδεκα ώρες, προβλήματα, παιδιά, άγχος, χίλια δυο. Κανείς σοβαρός δεν απαιτεί μόνιμη διαθεσιμότητα. Αλλά άλλο «έχω δύσκολη εβδομάδα» κι άλλο «σε θυμάμαι όταν με βολεύει». Ας μη χαρίζουμε ποιητικές ερμηνείες στην αδιαφορία.
Ένας άντρας που θέλει μια γυναίκα μπορεί να αργήσει να απαντήσει. Δεν θα αργήσει όμως μονίμως να υπάρξει.
Δεν θα την αναγκάζει να αποκωδικοποιεί τελείες, seen, εξαφανίσεις και επιστροφές. Δεν θα της δίνει ψίχουλα ενδιαφέροντος και μετά θα την αφήνει να φτιάχνει μόνη της ολόκληρη ιστορία από αυτά.
Και κάτι ακόμα που οι άντρες γνωρίζουμε πολύ καλά, ακόμη κι όταν κάνουμε πως δεν το ξέρουμε.
Όταν θέλουμε, κινούμαστε.
Μπορεί άτσαλα. Μπορεί αδέξια. Μπορεί χωρίς τις σωστές λέξεις.
Αλλά κινούμαστε.
Οπότε, αν μια γυναίκα βρίσκεται συνέχεια στη θέση να ρωτάει «τι είμαστε;», «πότε θα σε δω;», «γιατί χάθηκες;», ίσως πρέπει να σταματήσει να ψάχνει τι σημαίνουν οι απαντήσεις του.
Η απάντηση μπορεί να βρίσκεται ήδη στην προσπάθεια που δεν έκανε.
