Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Κάτι, ας πούμε, σαν τρακάρισμα. Έτσι μοιάζει ο έρωτας όταν τελειώνει απότομα, χωρίς προειδοποίηση. Είναι εκείνη η στιγμή που όλα γίνονται θρύψαλα, και το μόνο που ακούς είναι ο ήχος της ψυχής σου να σπάει.
Ξεκινάς γεμάτος ταχύτητα, γεμάτος πάθος. Έχεις τα χέρια σου στο τιμόνι της καρδιάς σου, και νιώθεις πως τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει. Ώσπου ξαφνικά, μια στροφή, ένας λάθος υπολογισμός, και όλα καταρρέουν. Τρακάρισμα.
Ο έρωτας είναι σαν εκείνο το δευτερόλεπτο πριν τη σύγκρουση. Ξέρεις ότι έρχεται, αλλά δεν μπορείς να το αποφύγεις. Το βλέπεις στα μάτια του άλλου, στα λόγια που δεν ειπώθηκαν, στις σιωπές που έγιναν πιο βαριές από τις λέξεις.
Και μετά; Μετά μένεις να κοιτάς τα συντρίμμια. Μια καρδιά που δεν αναγνωρίζεις πια. Όνειρα που διαλύθηκαν, υποσχέσεις που έσβησαν, και εσύ εκεί, προσπαθείς να μαζέψεις ό,τι απέμεινε.
Αλλά ξέρεις τι; Ακόμα και μέσα από τα συντρίμμια, υπάρχει κάτι που σε κρατάει ζωντανό. Η ανάμνηση της ταχύτητας. Η αίσθηση του πάθους. Γιατί όσο κι αν πονάει το τρακάρισμα, σε κάνει να νιώθεις ζωντανός. Και αυτό δεν μπορείς να το αγνοήσεις.
Ο έρωτας είναι ρίσκο. Είναι εκείνη η τρέλα που σε σπρώχνει να πατήσεις γκάζι, να ρισκάρεις, να ζήσεις. Και ναι, μπορεί να τρακάρισες. Αλλά σημασία έχει ότι τόλμησες. Γιατί μόνο όποιος τολμάει, ζει πραγματικά.
