Γράφει η Μαριάννα Βασιλείου
Όταν θες αληθινά κάποιον, επιλέγεις να τον κρατήσεις μέσα στη ζωή σου κι όχι έξω από αυτήν. Εκείνος που θα είσαι αρκετά σημαντικός για αυτόν θα θέλει να μοιραστεί μαζί σου την καθημερινότητά του, τα όνειρά του, τους στόχους του. Κι ας μιλήσουμε καθαρά: δεν υπάρχει θέμα δέσμευσης ή μη δέσμευσης. Είναι μια εντελώς λάθος λέξη όταν μιλάμε για μια σχέση, και γι’ αυτό τείνει η ίδια η μορφή της σχέσης να έχει συνυφαστεί με την καταπίεση. Αυτό είναι απολύτως λάθος, γιατί είναι άλλο να αγαπώ έναν άνθρωπο, να έχουμε χημεία, καλή επικοινωνία, να με έλκει και να θέλω να είναι μέρος του κόσμου μου γιατί μου κάνει καλό, γιατί με κάνει ευτυχισμένο, κι άλλο να αναπτύσσω μια τοξική σχέση όπου υπάρχει έλλειψη κατανόησης, έλλειψη επικοινωνίας, ζήλιες και εγωκεντρισμός, όπως το να στερώ από τον σύντροφό μου να έχει κι άλλους ανθρώπους κοντά του πέρα από εμένα.
Γιατί εμένα με επέλεξε όπως και εγώ αντίστοιχα για να είμαι ο σύντροφός του. Άρα εγώ, που έχω έναν τόσο προσωπικό ρόλο στη ζωή του, οφείλω να κατανοώ τις ανάγκες του και να του δίνω χώρο να είναι αυτός που είναι, με συνοδοιπόρο εμένα κι όχι με δήμιο του. Κακά τα ψέματα, μια υγιής σχέση θέλει ωριμότητα για να πετύχει. Γι’ αυτό και οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι την αποφεύγουν, ικανοποιώντας μόνο τις ερωτικές τους επιθυμίες αν και όποτε προκύψει. Γιατί λένε: “πού να μπλέκω τώρα;”. Κι αυτό από μόνο του λέει πολλά, γιατί κανείς δεν είναι διατεθειμένος να φύγει από το comfort zone του. Οπότε ναι, αυτός δε θα κάνει σχέση, διότι δυστυχώς είναι συναισθηματικά ανώριμος για να μπορέσει να διαχειριστεί μια σχέση. Ακόμη και αν επιχειρούσε, κατά πάσα πιθανότητα δε θα πετύχαινε, γιατί δεν είναι ακόμα ανοιχτός στο να μετακινηθεί από το προσωπικό του εγώ στο εμείς. Επίσης, δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ανάγκη να είναι με κάποιον απαραίτητα. Ο καθένας μας άλλωστε ορίζει και καθορίζει τις επιθυμίες του και τα θέλω του με τον δικό του τρόπο.
Τρανή απόδειξη είναι ότι όταν δύο άνθρωποι είναι ανοιχτοί και ειλικρινείς ο ένας προς τον άλλον και υπάρχει αγάπη μεταξύ τους, μπορούν να λειτουργήσουν καλύτερα μαζί. Όποιες δυσκολίες, παρεξηγήσεις, μικροκαυγαδάκια κι αν προκύψουν, θα βρουν τον τρόπο να προχωρήσουν μαζί. Με την πίεση, τα ψέματα, τα “διαβάστηκε” και το ghosting δε πήγε ποτέ κανείς μπροστά, δεν κατάφερε κάτι καλύτερο. Το να κάνεις αυτό που είναι στη μόδα δεν είναι πάντα το καλύτερο για σένα.
Ίσως η μεγαλύτερη επανάσταση στον κόσμο της εικόνας, του εύκολου περιστασιακού σεξ, των ψηφιακών και πλασματικών σχέσεων όπου ζούμε να είναι ο αυθορμητισμός και η αλήθεια μας. Γιατί όπως και να το κάνουμε, όταν γουστάρεις φαίνεται, και δεν είναι κακό να το δείξεις. Όποιος διεκδικεί, κερδίζει. Όποιος παίζει, απλά χάνει. Χάνει τα σημαντικά και εμμένει στα ασήμαντα.
Ένας μεγάλος θεατρικός συγγραφέας έλεγε: “Το ποτάμι της αγάπης ποτέ δε κύλισε ήρεμα”. Μέχρι πριν από λίγο καιρό συμφωνούσα. Τώρα όμως λέω: ναι, οι μεγάλοι έρωτες σε καταστρέφουν, μπορεί και να ισχύει, αλλά υπάρχουν κι αυτοί που σου μαλακώνουν την ψυχή. Αυτοί που σε παίρνουν απ’ το χέρι και γιατρεύουν όλες σου τις πληγές.
