Γράφει η Σοφία Παπαηλίαδου
Πόσο πολύ φοβόμαστε μην χάσουμε το δρόμο μας.. GPS ανοιχτό, από το αυτοκίνητο, μέχρι την ζωή..
Ένας φόβος ολόκληρος, η στιγμή που θα χάσουμε το δρόμο μας. Η στιγμή που θα ξεφύγουμε, θα κάνουμε λάθη.. θα ρισκάρουμε να βρούμε μόνοι μας τη διαδρομή, χωρίς στίγμα στο χάρτη και συντεταγμένες.
Μια ζωή με κανόνες, όρια και πολύ προσεκτικά χαραγμένες διαδρομές που δεν επιτρέπουν αποκλίσεις και παραστρατήματα. Σαν να είναι η ζωή μια μαθηματική εξίσωση. Σαν να είναι η ευθεία το μόνο σωστό κι αποδεκτό μονοπάτι.
Κι αν δεν υπήρχαν τα λάθη; Αν δεν υποκύπταμε σε πάθη και αν δεν λοξοδρομούσαμε, τι μνήμες θα είχαμε χτίσει;
Τι ζωή θα ήταν αυτή, που θα ξεκινούσε και θα τελείωνε σε μια ευθεία;
Ό,τι πιο δυνατό έχουμε ζήσει, ό,τι μας έχει χαράξει ανεξίτηλα, δεν το βρήκαμε στη σιγουριά, στα προσεκτικά βήματα, στις αποφάσεις που είχαν λογική.
Το βρήκαμε εκεί που η λογική σωπαίνει. Εκεί που το πάθος γίνεται καταστροφή και αναγέννηση μαζί. Εκεί που το λάθος δεν είναι απλά αποτυχία, αλλά μάθημα, εμπειρία, σημάδι ανεξίτηλο στην ψυχή μας.
Τις ισχυρότερες μνήμες μας, τις βαθύτερες ρωγμές μας, τα ανεξίτηλα σημάδια μας, τα αποκτήσαμε λοξοδρομώντας.
Εκεί, στις στροφές που οι άλλοι φοβήθηκαν να πάρουν. Στα μονοπάτια που δεν είχαν χάρτη. Στις επιλογές που δεν είχαν εγγύηση.
Γιατί εκεί βρίσκεται η αλήθεια.
Στους ανθρώπους που δεν ζύγισαν το κόστος πριν αφεθούν.
Στα λάθη που πληρώσαμε ακριβά, αλλά δεν θα αλλάζαμε για τίποτα.
Στις στιγμές που ξέραμε πως μπορεί να μας καταστρέψουν, αλλά μπήκαμε μέσα τους με επίγνωση κινδύνου και άρνηση παραίτησης, γιατί το να μην τις ζήσουμε θα ήταν μεγαλύτερη καταστροφή.
Δεν ανήκουμε στους προσεκτικούς. Δεν βαδίζουμε σε ευθείες, δεν μας αφορά η ασφάλεια, δεν ψάχνουμε τρόπους να μείνουμε αλώβητοι.
Γιατί ξέρουμε πως τη θέα την απολαμβάνουν μόνο όσοι τόλμησαν να χαθούν…
Και να ξαναβρούν τον δρόμο τους.
